Rond 10.30 uur werd Robert op zijn werk gebeld door dokter Brandsma, de neuroloog van het Prinses Máxima Centrum. Gisteren was Charlottes situatie opnieuw besproken met de artsen en zij waren unaniem tot de conclusie gekomen dat een nieuwe operatie noodzakelijk was.
Het hoefde niet met directe spoed, maar er was voor morgenochtend al een plekje voor Charlotte op de OK. Dat betekende dat we ineens snel moesten schakelen. Tassen pakken, iets voor Sophie regelen, zorgen dat Beau werd uitgelaten en richting Utrecht, want om 15.00 uur moesten we ons al melden. Eerst bij de anesthesie en daarna konden we ons weer melden in het Máxima.
Morgenochtend om 09.30 uur staat Charlotte gepland voor haar tweede hersenoperatie. De operatie zal qua duur en impact ongeveer vergelijkbaar zijn met de eerste operatie. Ook de risico’s zijn helaas hetzelfde. Niet bepaald het nieuws waarop je zit te wachten, maar als de artsen allemaal vinden dat opnieuw opereren noodzakelijk is, dan gaan we ervoor.
Ik ben meteen alle tassen gaan inpakken. Robert heeft school gebeld om te vertellen dat hij Charlotte eerder kwam ophalen. Sophie hebben we naar opa en oma gebracht en gelukkig konden we met de buren regelen dat zij Beau zouden uitlaten. Binnen een paar uur was alles geregeld en zaten we opnieuw onderweg naar Utrecht.
Weer in het Máxima
Rond 15.30 uur kwamen we aan op onze kamer in het Prinses Máxima Centrum. Deze keer kregen we een kamer tegenover de kamer waar we de vorige keer lagen. We kijken uit op de binnentuin en op het balkon hangt prachtige kerstversiering. Het is natuurlijk bijna kerst. Een vreemde combinatie eigenlijk: overal lichtjes en gezelligheid, terwijl wij hier opnieuw zitten voor een hersenoperatie.
Voor iedere operatie is bloed nodig, onder andere om de bloedgroep te bepalen. Omdat we inmiddels weten hoe moeilijk Charlotte onderzoeken en medische handelingen vindt, werd besloten om het zo eenvoudig mogelijk te houden: alleen een vingerprikje.
Helaas bleek zelfs dat al een enorme opgave.
We zijn ruim 45 minuten bezig geweest om dat ene vingerprikje voor elkaar te krijgen. Charlotte raakte volledig in paniek. Onze geruststellende woorden kwamen niet meer bij haar binnen en ze leek compleet in haar eigen wereld te zitten. Ze sloeg, schopte en beet van zich af en sloeg zelfs mijn bril van mijn hoofd.
Uiteindelijk zat ze bij mij op schoot en waren er vier mensen nodig om haar tegen te houden, zodat het prikje toch gedaan kon worden. Ze spande haar hele lichaam aan en gebruikte zoveel kracht dat het bijna niet te bevatten was voor zo’n meisje van vijf.
Toen het eindelijk voorbij was, voelde ik haar lichaam ineens helemaal ontspannen. Van volledig verstijfd en vechtend naar slap en rustig op mijn schoot. Heel bizar om mee te maken.
En ergens maakt dat ons ook wel een beetje bezorgd voor de komende tijd. Als een klein vingerprikje al zoveel paniek oproept, hoe gaan we dan alle onderzoeken en medische handelingen die nog gaan komen voor elkaar krijgen?
Maar eerst morgen.
Om 09.30 uur opnieuw de operatiekamer in.