Aankomst op school
Vandaag was de eerste schooldag na de zomervakantie. Voor ieder kind op de basisschool een bijzondere dag. De één vindt het spannend, de ander heeft er juist ontzettend veel zin in. Voor Charlotte was het eigenlijk allebei. Een nieuwe juf, een andere indeling van de klassen en natuurlijk alle verhalen van kinderen over wat ze in de vakantie hadden gedaan.
Onderweg kwam er bij Charlotte toch een vraag naar boven waar ze duidelijk mee bezig was: “Wat zouden alle kindjes zeggen als ze mijn nekje zien, mama?” Tja… daar wist ik eigenlijk ook geen antwoord op. Dat zouden we vanzelf gaan merken.
Toen we op school aankwamen, leek het bijna alsof we met een kleine popster binnenkwamen. Allerlei mama’s kwamen naar ons toe om te vragen hoe het met Charlotte ging. Sommigen vroegen ook hoe het met óns ging. Heel bijzonder om te merken hoeveel mensen met ons meeleven. Zelfs ouders die ik weleens had gezien, maar eigenlijk nooit had gesproken, kwamen naar ons toe om belangstelling te tonen.
Deze week gaat Charlotte iedere dag alleen de ochtend naar school. Om 12.15 uur haal ik haar weer op, zodat ze thuis rustig kan bijkomen. Op deze manier kunnen we stap voor stap kijken hoeveel ze aankan en de schooldagen langzaam verder opbouwen.
De eerste ochtend ging gelukkig goed. Juf Rianne vertelde wel dat Charlotte erg moe was. Ze had veel met Maud in de poppenhoek gespeeld, lekker buiten gespeeld en samen met de klas liedjes gezongen terwijl de juf gitaar speelde. Vooral die gitaar maakte behoorlijk indruk op Charlotte!
Buitenspelen
Tijdens het buitenspelen was Charlotte samen met haar beste vriendinnetje Shania aan het spelen. Shania ging volgens Charlotte iets te hard met de kar en daar raakte ze behoorlijk van in paniek.
“Shania! Je moet niet zo hard gaan, straks val je en dan moet je ook geopereerd worden, net als ik!”
Toen Charlotte dit thuis vertelde, kwam er bij mij ineens iets binnen waar ik eigenlijk nog niet zo bij stil had gestaan. Charlotte heeft zelf helemaal niet goed door wat er de afgelopen weken precies is gebeurd. En vooral ook niet waarom ze eigenlijk geopereerd moest worden.
We hebben haar verteld dat er ‘boefjes’ in haar hoofd zaten en dat de dokter die eruit heeft gehaald. Daarom heeft ze nu dat litteken in haar nek. Voor een meisje van vijf leek ons dat voor nu een begrijpelijke manier om uit te leggen wat er is gebeurd.
Toch legt Charlotte zelf nog heel duidelijk de link tussen haar val bij het zwembad, het bewusteloos raken en de operatie die daarna volgde. De boefjes komen soms wel voor in haar verhaal, maar vaak ook helemaal niet. Misschien moeten we dat voor nu gewoon zo laten. Ze hoeft niet alles meteen te begrijpen en kan dit op haar eigen tempo een plekje geven.
Na school heeft ze lekker op de bank een filmpje gekeken. Slapen wilde ze natuurlijk weer niet, maar even rustig op de bank liggen is ook prima.
De eerste schooldag zit erop. Op naar nummer twee!