Misschien ben je op deze pagina gekomen omdat je hersenen soms een beetje anders werken dan die van andere kinderen.
Misschien heb je een hersenletsel. Misschien ben je ziek geweest. Misschien heb je een ongeluk gehad. Of misschien weet je nog helemaal niet precies wat er aan de hand is.
Wat de reden ook is: je bent niet raar. Je bent niet dom. En je bent zeker niet de enige.
Op Hersenboefjes noemen we de lastige dingen in je hoofd soms hersenboefjes. Dat klinkt misschien een beetje gek, maar eigenlijk is het heel logisch. Want soms lijken je hersenen stiekem een grapje met je uit te halen.
Ze laten je iets vergeten. Ze zorgen ervoor dat je sneller moe bent. Ze maken het moeilijk om je te concentreren. Of ze zorgen ervoor dat drukte ineens veel te veel wordt.
Dat zijn de hersenboefjes.
En weet je? Iedereen heeft wel eens een hersenboefje. Alleen zijn die van sommige kinderen nét iets groter dan bij anderen.
Wie is Charlotte?
Charlotte is de reden waarom Hersenboefjes bestaat.
Toen Charlotte nog klein was, ontdekten de dokters dat er een tumor in haar hersenen zat. Dat was natuurlijk ontzettend spannend. Ze moest geopereerd worden. Niet één keer. Maar twee keer.
Gelukkig konden de dokters haar goed helpen. Toch veranderde er daarna veel.
Charlotte werd blind aan één oog. Ze hoort aan één kant minder goed. Sommige spieren in haar gezicht werken anders. En haar hersenen moeten iedere dag heel hard werken.
Dat merk je niet altijd. Want Charlotte houdt van lachen. Van gezelligheid. Van vriendinnen. Van dieren. Van leuke uitstapjes. En van nieuwe dingen leren. Net als heel veel andere kinderen.
Alleen kosten sommige dingen haar nét iets meer energie. En dat is helemaal oké.
Hoe werken je hersenen eigenlijk?
Stel je voor dat je hersenen een grote verkeersregelaar zijn. Iedere seconde rijden er duizenden auto's over de weg. Dat zijn allemaal gedachten. Geluiden. Beelden. Geuren. Gevoelens. Woorden.
Normaal zorgt de verkeersregelaar ervoor dat alles netjes doorrijdt. Maar soms raakt die verkeersregelaar een beetje in de war. Dan ontstaan er files. Dan duurt alles wat langer. Of komen er ineens veel te veel auto's tegelijk aan.
Dat gebeurt ook bij kinderen met hersenletsel. Niet omdat je iets verkeerd doet. Maar omdat je hersenen harder moeten werken.
Waarom ben ik sneller moe?
Misschien zeggen mensen wel eens: "Maar je hebt toch niets gedaan?" Dat kan best vervelend zijn. Want jij weet hoeveel energie het kost.
Je hersenen zijn eigenlijk de hele dag aan het werk. Ze moeten nadenken over dingen waar andere kinderen bijna niet over hoeven na te denken. Luisteren. Kijken. Lopen. Onthouden. Praten. Rekenen. Schrijven. En ondertussen hoor je ook nog alle geluiden om je heen.
Dat kost energie. Heel veel energie. Eigenlijk is jouw batterij soms gewoon sneller leeg. En daar hoef je je niet voor te schamen.
Waarom snap ik het de ene keer wel... en de andere keer niet?
Dat gebeurt heel vaak. Soms lukt rekenen supergoed. En de volgende dag lijkt het alsof je alles vergeten bent.
Dat betekent niet dat je dom bent. Je hersenen hebben gewoon een goede dag... of een moeilijke dag. Net zoals je soms lekker slaapt... en soms helemaal niet.
Iedere dag is anders. En dat is helemaal normaal.
Waarom houd ik niet van drukte?
Ben je wel eens op een verjaardag geweest waar iedereen tegelijk praat? Of in een druk winkelcentrum? Of op een schoolplein waar iedereen door elkaar rent?
Voor sommige kinderen is dat heel gezellig. Maar voor kinderen met hersenletsel kan dat voelen alsof er honderd radio's tegelijk aanstaan. Je hersenen weten dan niet meer waar ze eerst naar moeten luisteren.
Daardoor kun je moe worden. Boos. Verdrietig. Of krijg je hoofdpijn. Dat betekent niet dat jij ongezellig bent. Je hersenen hebben dan gewoon even rust nodig.
Waarom begrijpen andere kinderen mij soms niet?
Dat is misschien wel het moeilijkste. Want aan de buitenkant zie je vaak helemaal niets. Je loopt. Je praat. Je lacht.
Dus denken andere kinderen soms: "Waarom doe je dan niet gewoon mee?" Of: "Waarom ga je al naar huis?" Of: "Waarom ben jij zo moe?"
Dat kan verdrietig zijn. Daarom bestaat Hersenboefjes. Zodat steeds meer kinderen leren dat je niet altijd kunt zien hoe iemand zich voelt.
Weet je waar jij heel goed in bent?
Soms zijn we zo druk met wat moeilijk is... dat we vergeten waar we juist heel goed in zijn.
Misschien ben jij ontzettend creatief. Of kun je prachtig tekenen. Misschien ben je grappig. Lief. Goed met dieren. Kun je fantastisch gamen. Of ben je de allerbeste vriend of vriendin.
Dat zijn óók talenten. En die zijn minstens zo belangrijk.
Jij bent veel meer dan jouw hersenboefjes
Je bent niet jouw ziekte. Je bent niet jouw litteken. Je bent niet jouw vermoeidheid. Je bent niet jouw hersenletsel.
Je bent gewoon... jij. Met jouw lach. Jouw dromen. Jouw hobby's. Jouw favoriete muziek. Jouw gekke grapjes. Jouw vriendjes. En jouw eigen superkrachten.
Sommige dingen gaan misschien anders. Sommige dingen kosten meer tijd. Maar dat betekent niet dat je minder bent. Het betekent alleen dat jouw hersenen soms een andere route nemen.
"Soms vragen mensen waarom ik eerder naar huis ga, of waarom ik iets vergeet. Dat vind ik soms lastig uit te leggen. Daarom vind ik het fijn dat Hersenboefjes bestaat. Dan kunnen mensen lezen hoe het echt is. Ik hoop dat kinderen weten dat ze niet alleen zijn. Je hoeft niet perfect te zijn om ontzettend bijzonder te zijn."
Jij hoort erbij
Misschien voelde je je wel eens alleen. Misschien dacht je dat niemand begreep hoe jij je voelde.
Hopelijk weet je nu één ding zeker: je bent niet de enige. Er zijn heel veel kinderen die ook hersenboefjes hebben. En misschien zijn ze wel veel sterker dan ze zelf denken.
Net als jij.