Maandag
Vandaag kwam Maud, een vriendinnetje van school, bij Charlotte langs. Ze wilde heel graag zelf een cadeautje komen brengen, omdat ze het zo erg vond wat er allemaal met Charlotte was gebeurd. Thuis had ze veel over Charlotte gepraat en ze was er duidelijk verdrietig van. Ontzettend lief om te merken hoe betrokken zo’n vriendinnetje al kan zijn. Gelukkig was het bezoek vooral heel gezellig en hebben Charlotte, Maud en Sophie lekker met z’n drietjes gespeeld.
’s Middags was Charlotte helemaal op. Zelf toegeven dat ze moe is en even moet gaan slapen, zit er alleen nog niet echt in. We hebben haar daarom toch maar naar bed gestuurd. Na tien minuten jammeren en protesteren gaf ze het op, ging liggen en viel uiteindelijk gewoon in slaap. Ze had die rust dus duidelijk nodig.
We merken de laatste tijd steeds meer dat haar emoties enorm kunnen wisselen. Charlotte kan ineens ontzettend boos, verdrietig of bang worden. Er lijkt bijna geen middenweg meer te zijn: het gaat van neutraal naar heel emotioneel. We weten natuurlijk nog niet wat hiervan tijdelijk is en wat misschien een gevolg is van alles wat er in haar hoofd is gebeurd. Voor nu hopen we vooral dat ze hierin langzaam weer wat meer balans gaat vinden.
Dinsdag
Ome Appie en Marloes waren op vakantie toen alles gebeurde. Nu ze weer thuis waren, wilden ze natuurlijk graag even bij Charlotte langskomen. Het was erg gezellig en ook Charlottes grote vriend Niels kwam mee.
Met Niels heeft ze heerlijk buiten gespeeld. Schommelen, op de trampoline springen en lekker bezig zijn. Als je haar zo ziet spelen, zou je soms bijna vergeten wat er nog maar zo kort geleden allemaal is gebeurd.
Woensdag
Vanmiddag heb ik een fijn gesprek gehad op mijn werk. In eerste instantie wilde ik twee weken zorgverlof opnemen, maar gelukkig bleek dat niet nodig. We hebben afgesproken dat ik één week bijzonder verlof krijg van mijn werkgever en daarnaast één week zorgverlof opneem.
Heel fijn dat er op deze manier wordt meegedacht en dat we samen naar een oplossing kunnen zoeken. Er komt op dit moment al genoeg op ons af, dus het is prettig als je je hierover in ieder geval wat minder zorgen hoeft te maken.
Donderdag
Vanmorgen hebben Charlotte en Sophie bij Claudia gespeeld. Ondertussen konden wij thuis de tasjes inpakken, want daarna stond er iets leuks op de planning: de Efteling!
Charlotte vond het geweldig om er weer even lekker uit te zijn. Na alle ziekenhuisbezoeken, onderzoeken en het herstellen thuis was het fijn om gewoon even iets leuks met elkaar te doen. Een beetje het normale leven terugpakken.
Vrijdag
Vandaag stond er alweer een ritje naar het UMC Utrecht op het programma voor Charlottes oog. De ontsteking zag er gelukkig goed uit, maar haar oog bleek wel ontzettend droog te zijn. We gaan daarom een ooggel proberen die we minimaal drie en maximaal zes keer per dag moeten gebruiken. Voor de nacht heeft ze daarnaast een nieuwe oogzalf gekregen. Over vier weken moeten we weer terugkomen voor controle.
Na het oogonderzoek hadden we een gesprek met de maatschappelijk werker van het Prinses Máxima Centrum. Zij wordt ons aanspreekpunt voor allerlei administratieve vragen en zaken rondom aanvragen. Zo kunnen we bijvoorbeeld een vergoeding aanvragen voor de reiskosten die we maken. Utrecht is voor ons bijna 100 kilometer enkele reis en met alle afspraken loopt dat natuurlijk behoorlijk op. Misschien dus toch iets om eens goed naar te kijken.
‘s Avonds was het tijd voor iets gezelligers. Samen met Appie, Marloes, Niels, opa Jasje, opa en oma gingen we met z’n allen naar de kermis in Oosterhout. We kwamen thuis met een flinke verzameling knuffels en speelgoed. Zo hebben we tussen alles door toch nog een klein beetje vakantie kunnen vieren.
Weekend
Dit weekend deden we helemaal niets. Lekker een pyjamaweekend met Netflix, filmpjes, verse broodjes bakken en vooral lekker chillen. Maandag gaat Charlotte weer voor het eerst naar school, dus dit weekend wilden we haar nog zoveel mogelijk rust geven.
Zondagavond gebeurde er alleen weer iets waar we behoorlijk van schrokken. Charlotte werd ineens wakker en begon heel hard te huilen. Ik liep naar boven en probeerde haar te troosten, maar ik kreeg nauwelijks contact met haar. Het leek alsof ze in een soort roes of waas zat. Ze luisterde niet naar wat ik zei en gaf geen antwoord op mijn vragen.
Met beide handen pakte ze de achterkant van haar hoofd, bij haar nek, vast en ze begon steeds harder te huilen en te krijsen. Het enige waarop ze heel duidelijk reageerde, was toen ik vroeg of ik weg moest gaan. Daarop kwam een heel duidelijk: ‘NEE!’
Na ongeveer een kwartier was het ineens voorbij. Charlotte leek weer helemaal bij te komen, maar wist niet wat er zojuist was gebeurd. Niet veel later viel ze alweer in een diepe slaap.
Morgen zou ze eigenlijk weer een stukje van het gewone leven gaan oppakken en voor het eerst naar school gaan. Maar dit soort momenten laten ons wel zien dat we goed naar Charlotte moeten blijven kijken en vooral niet te snel willen gaan.
