Na die spannende dag op de Spoedeisende Hulp volgde gelukkig een rustige week. De MRI had geen veranderingen laten zien en de tumor was stabiel. Toch merk je dat zo’n gebeurtenis nog wel even in je hoofd blijft zitten.
Want wat was er nou precies gebeurd? Hoe kan Charlotte ineens zulke heftige uitvalsverschijnselen krijgen? En misschien nog wel de belangrijkste vraag: gaat dit nog een keer gebeuren?
Terug naar de neuroloog
Een paar dagen later hadden we opnieuw een afspraak met de kinderneuroloog. Gelukkig konden we daar vooral iets positiefs vertellen.
Charlotte had sinds die bewuste middag geen nieuwe uitvalsverschijnselen meer gehad. Geen tintelingen, geen krachtsverlies en geen vreemd gevoel meer in haar gezicht. Ze voelde zich eigenlijk gewoon weer zoals we haar kennen.
Wel vertelde ze dat ze af en toe nog een drukkend gevoel achter haar rechteroog voelde. Niet echt hoofdpijn, maar gewoon een vervelende druk die na een tijdje vanzelf weer verdween.
En ja… met haar rechteroog zijn wij natuurlijk altijd nét even wat alerter.
Toch migraine
Samen met de neuroloog hebben we alles nog eens rustig doorgenomen. De manier waarop de klachten begonnen, zich uitbreidden en daarna weer verdwenen, past volgens haar nog steeds het beste bij een migraineaanval.
Dat geeft toch wel rust.
Niet omdat migraine natuurlijk fijn is, want zulke uitvalsverschijnselen zijn behoorlijk heftig. Maar als je moet kiezen tussen migraine, een groeiende hersentumor, een bloeding of een herseninfarct… dan weten wij wel welk antwoord we het liefst horen.
Ook migraine komt binnen onze familie voor. Dat betekent natuurlijk niet automatisch dat Charlotte daar ook last van moet krijgen, maar volgens de neuroloog maakt het het totaalplaatje wel wat logischer.
Toch weer extra alert
Na zoiets merk je dat je als ouders automatisch weer een tandje alerter bent.
“Mama, ik heb een beetje hoofdpijn.”
“Ik voel me niet zo lekker.”
“Ik heb een raar gevoel achter mijn oog.”
Het zijn opmerkingen waar je bij een ander kind misschien niet direct iets achter zoekt. Bij Charlotte gaat er in ons hoofd toch altijd even een lijstje af.
Is dit anders dan normaal? Komt er uitval bij? Verandert haar zicht? Moeten we bellen?
Ik denk dat dat na alles wat er gebeurd is ook nooit helemaal zal verdwijnen.
Gewoon weer Charlotte
Gelukkig werd dat gevoel gedurende de week langzaam weer minder.
Charlotte ging weer lekker haar eigen gang. Ze lachte, maakte grapjes en genoot van de gewone dingen. En uiteindelijk is dat misschien wel het fijnste om te zien.
De afgelopen jaren hebben ons vaak genoeg geleerd dat we niet weten wat morgen brengt. Soms kan een doodgewone dag binnen een paar minuten volledig omslaan.
Maar juist daarom proberen we steeds meer te genieten van vandaag.
Van een gezellige middag samen. Van een grapje aan tafel. Van een glimlach. En soms gewoon van een dag waarop er helemaal géén ziekenhuis in onze agenda staat.
Na alle spanning van de afgelopen weken kijken we daarom weer voorzichtig vooruit.
En daar houden we ons voorlopig heel graag aan vast.