Na de MRI begon opnieuw het wachten. Misschien wel het vervelendste onderdeel van zo’n ziekenhuisbezoek. De scan is gemaakt, alle onderzoeken zijn gedaan en zelf kun je helemaal niets meer doen.
Alleen wachten.
Hoewel Charlottes klachten onderweg naar het ziekenhuis langzaam waren afgenomen, bleef natuurlijk de vraag wat er in haar hoofd was gebeurd.
Was de tumor veranderd? Was er misschien een bloeding? Een herseninfarct? Of was er iets totaal anders aan de hand?
Daar kwam de neuroloog
Gelukkig werden Charlottes klachten ontzettend serieus genomen. Met haar medische voorgeschiedenis wilden de artsen absoluut geen enkel risico nemen.
Niet veel later kwam de neuroloog onze kamer binnen.
Je kent dat misschien wel. Nog voordat een arts iets heeft gezegd, probeer je aan het gezicht af te lezen of het goed of slecht nieuws is.
En gelukkig kwamen daarna de woorden waar we zo ontzettend op hoopten.
De MRI was goed!
De resttumor was onveranderd. Er was geen bloeding te zien, geen aanwijzing voor een herseninfarct en ook verder waren er geen nieuwe afwijkingen gevonden.
Alles zag er hetzelfde uit als bij de vorige MRI.
Stabiel!
Wat een opluchting! ❤️
Maar wat was het dan?
Natuurlijk bleef er nog wel een belangrijke vraag over.
Want Charlotte had die uitvalsverschijnselen natuurlijk niet voor niets gehad.
Volgens de neuroloog pasten haar klachten het beste bij een migraineaanval. Bij migraine denken veel mensen direct aan enorme hoofdpijn, maar blijkbaar hoeft dat helemaal niet altijd zo te zijn.
Een migraineaanval kan ook tijdelijke neurologische klachten veroorzaken. Tintelingen, een doof gevoel, problemen met het zicht en zelfs tijdelijk krachtsverlies kunnen daarbij voorkomen.
Omdat de klachten bij Charlotte geleidelijk waren ontstaan en daarna ook weer langzaam verdwenen, paste het beeld volgens de neuroloog beter bij migraine dan bijvoorbeeld bij een TIA.
Dat migraine zoveel uitval kan veroorzaken, hadden wij eerlijk gezegd niet verwacht.
We mochten naar huis
De artsen boden nog aan om Charlotte een nachtje ter observatie in het ziekenhuis te houden.
Na overleg hebben we samen besloten dat dit niet nodig was. Charlotte voelde zich inmiddels weer goed, de uitvalsverschijnselen waren verdwenen en de MRI gaf gelukkig geen enkele reden om haar in het ziekenhuis te houden.
Dus mochten we naar huis.
Wat waren we blij!
Die avond waren we vooral ontzettend dankbaar. Dankbaar dat er zo snel gehandeld werd. Dankbaar voor de ambulancemedewerkers, verpleegkundigen en artsen die Charlottes klachten serieus namen en niets aan het toeval overlieten.
Maar vooral dankbaar voor dat ene woord dat we inmiddels maar al te goed kennen.
Stabiel.
Het blijft iedere keer opnieuw het mooiste woord dat we na een MRI kunnen horen.
En hopelijk mogen we dat nog héél vaak blijven horen. ❤️