De volgende ochtend reden we al vroeg naar het Amphia Ziekenhuis in Breda. Charlotte had nog steeds ontzettend veel pijn aan haar enkel, maar wist inmiddels gelukkig wel wat er ging gebeuren.
De artsen hadden uitgelegd dat haar enkel tijdens de operatie weer netjes rechtgezet zou worden. Om ervoor te zorgen dat alles goed op zijn plaats bleef zitten, zou er een schroef worden geplaatst. Daarna kreeg ze gips en kon het herstel beginnen.
Toch weer die spanning
Natuurlijk is een operatie aan een enkel totaal niet te vergelijken met de hersenoperaties die Charlotte in 2019 heeft gehad. Maar toch…
Zodra je kind weer in een ziekenhuisbed ligt en het woord narcose valt, komen bepaalde herinneringen automatisch terug. Je weet rationeel dat dit iets compleet anders is, maar je gevoel denkt daar soms toch anders over.
Charlotte zelf bleef gelukkig ontzettend rustig. Ze luisterde aandachtig naar de artsen, stelde haar vragen en liet eigenlijk alles gewoon over zich heen komen.
Zoals ze dat inmiddels helaas maar al te goed kan.
Daar gaat ze weer
Toen was het tijd om richting de operatiekamer te gaan.
Dat blijft toch altijd een vervelend moment. Nog even een dikke knuffel, zeggen dat je straks weer bij haar bent en dan het moment waarop de verpleegkundigen het overnemen.
De deuren gaan dicht en voor ons begint het wachten.
Misschien wel het minst leuke onderdeel van zo’n operatiedag. Je haalt wat te drinken, probeert met elkaar te praten en ondertussen kijk je stiekem iedere paar minuten op de klok.
Gelukkig hoefden we niet ontzettend lang te wachten.
De arts kwam vertellen dat de operatie goed was verlopen!
Alles weer op zijn plek
Tijdens de operatie is Charlottes enkel weer netjes in de juiste stand gezet. Om ervoor te zorgen dat de breuk goed kan genezen, is er een schroef geplaatst. Daarna kreeg haar been gips, zodat haar enkel voorlopig vooral één ding kan doen: rusten.
En rusten betekent in dit geval ook écht rusten.
Charlotte mocht haar linkerbeen de komende weken niet belasten. Krukken dus, veel zitten en vooral een flinke dosis geduld.
Niet bepaald hoe je de zomervakantie van een meisje van elf voor je ziet. 😉
Wanneer mag ik naar huis?
Toen Charlotte na de operatie weer goed wakker was, zagen we gelukkig al snel die bekende glimlach verschijnen.
Natuurlijk had ze pijn. Natuurlijk vond ze het allemaal helemaal niet leuk. Maar één van de eerste dingen die ze wilde weten was wanneer ze weer naar huis mocht.
Typisch Charlotte.
Niet te lang blijven hangen bij wat er gebeurd is, maar vooral kijken naar wat er nu komt.
De komende weken staan daarom in het teken van herstellen. Het gips zijn werk laten doen, niet op dat been gaan staan en hopen dat alles straks weer netjes aan elkaar is gegroeid.
En vooral héél veel geduld hebben…
Iets zegt me dat dát misschien nog wel de grootste uitdaging gaat worden. 😉