Nog maar een paar dagen geleden liepen we met onze slippers door de straten van Alanya. We genoten van de zon, het zwembad en vooral van een heerlijke vakantie met ons gezin. Inmiddels waren de koffers weer uitgepakt en begon het gewone leven langzaam weer.
We hadden afgesproken met een vriendin en haar zoontje om een dagje naar Pukkemuk in Dongen te gaan. We spreken elkaar niet ontzettend vaak, dus als we dan een ‘date’ hebben, is dat altijd extra gezellig. De kinderen hadden de grootste lol en ook wij genoten van een heerlijke dag samen.
Tot die ene sprong…
Dit zit niet goed
Charlotte was lekker aan het spelen op een airtrampoline. Springen, lachen en vooral lekker gek doen, zoals kinderen dat horen te doen.
Tot ze verkeerd terechtkwam.
Meteen riep ze dat ze ontzettend veel pijn had. En eigenlijk zagen we direct aan haar reactie dat dit geen gewone val was. Ze kon haar been niet meer belasten en iedere kleine beweging deed ontzettend veel pijn.
Als ouder probeer je op zo’n moment natuurlijk rustig te blijven. Kan ze haar voet nog bewegen? Waar doet het precies pijn? Misschien is het gewoon flink gekneusd?
Maar ergens hadden we al het gevoel dat het niet goed zat.
Een dubbele enkelbreuk
In het ziekenhuis werd haar enkel onderzocht en werden er foto’s gemaakt. Tijdens het wachten hoopten we nog op een flinke kneuzing of misschien een klein scheurtje.
Helaas…
Charlotte had haar enkel op twee plaatsen gebroken. Een dubbele enkelbreuk.
Dat was wel even schrikken!
We zijn inmiddels behoorlijk wat ziekenhuisbezoeken gewend, maar vrijwel altijd heeft dat te maken met Charlottes hersentumor en alles wat daarbij hoort. Dan rijden we richting Utrecht voor een MRI, controle of behandeling.
Nu zaten we ineens in het ziekenhuis omdat ze tijdens het spelen haar enkel had gebroken.
Weer eens wat anders zullen we maar zeggen… 😉
Opnieuw een operatie
Al snel werd duidelijk dat de breuk niet vanzelf netjes zou genezen. De botten stonden niet goed genoeg en daarom moest Charlotte geopereerd worden.
De volgende dag werden we verwacht in het Amphia Ziekenhuis in Breda. Tijdens de operatie zou haar enkel worden rechtgezet en met een schroef worden vastgezet. Daarna zou haar been in het gips gaan en kon het herstel beginnen.
En hoe vaak je inmiddels ook in een ziekenhuis bent geweest, een operatie blijft spannend.
Opnieuw een ziekenhuisbed. Opnieuw narcose. Opnieuw je kind meegeven aan een team van artsen.
Nee, dat went nooit.
Onze kanjer
Ondanks alle pijn bleef Charlotte ontzettend rustig. Ze stelde haar vragen aan de artsen, luisterde naar wat er verteld werd en probeerde er, zoals eigenlijk altijd, het beste van te maken.
Dat is iets wat ons iedere keer weer verbaast aan haar. Na alles wat ze al heeft meegemaakt, weet ze zichzelf toch telkens weer door zo’n situatie heen te slaan.
Die avond gingen we met een dubbel gevoel naar huis. Natuurlijk waren we blij dat we inmiddels wisten waar de enorme pijn vandaan kwam en dat er een plan lag om haar enkel weer goed te krijgen.
Maar tegelijkertijd zagen we alweer op tegen de volgende ochtend.
Want dan stond er opnieuw een operatie op de planning…
Wordt vervolgd…