Vrijdag 15 augustus begon eigenlijk als een gewone vakantiedag. Charlotte was thuis aan het herstellen van haar enkeloperatie. Haar linkerbeen zat nog in het gips en ze mocht er absoluut niet op steunen.
We hadden geen idee dat we een paar uur later ineens weer met een heel ander soort zorgen bezig zouden zijn.
Mama, ik voel me niet lekker…
Rond half vier vertelde Charlotte dat ze zich niet lekker voelde. Ze was duizelig en wilde eigenlijk naar boven om even op bed te gaan liggen.
Met haar been in het gips vonden we traplopen natuurlijk geen goed idee, dus maakten we beneden een lekker plekje voor haar op de bank.
In eerste instantie zochten we er nog niet zoveel achter. Misschien de warmte? Vermoeidheid? Haar lichaam dat nog aan het herstellen was van de operatie?
Maar al snel veranderde dat.
Charlotte vertelde dat de rechterkant van haar gezicht vreemd aanvoelde. Daarna begonnen ook haar rechterarm en hand te tintelen en voelde ze daar steeds minder in. Ook zei ze dat het leek alsof ze scheel keek.
En toen gingen bij ons alle alarmbellen af.
Dit is anders
We kennen Charlotte natuurlijk door en door. Door de hersenoperaties heeft ze al jarenlang uitval aan haar linkerkant. We weten inmiddels wat voor haar ‘normaal’ is en waar haar beperkingen zitten.
Maar dit zat rechts.
Ik vroeg Charlotte om in mijn handen te knijpen. Normaal gesproken is haar rechterhand duidelijk sterker dan haar linkerhand. Nu voelde ik meteen dat er veel minder kracht in zat. Ook haar bewegingen waren minder gecontroleerd.
Dit voelde niet goed.
We hebben daarom geen moment meer getwijfeld en direct een ambulance gebeld.
Daar gaan we weer…
Terwijl we op de ambulance wachtten, probeerden we vooral rustig te blijven voor Charlotte. Maar ondertussen gaat er natuurlijk van alles door je hoofd.
Is het de tumor?
Een bloeding?
Is er iets anders aan de hand in haar hersenen?
Je probeert niet meteen van het ergste uit te gaan, maar na alles wat we de afgelopen jaren hebben meegemaakt lukt dat simpelweg niet altijd.
Gelukkig begonnen de klachten tijdens de rit naar het ziekenhuis langzaam minder te worden. De tintelingen namen af en ook de kracht in haar rechterhand leek weer terug te komen.
Dat gaf een klein beetje rust.
Maar we wilden vooral weten wat er aan de hand was.
Met spoed een MRI
Eenmaal op de Spoedeisende Hulp werd Charlotte direct onderzocht door de kinderneuroloog. Met haar medische voorgeschiedenis wilden de artsen geen enkel risico nemen.
Er werd besloten om met spoed een MRI van haar hersenen te maken.
En daar was ineens dat bekende gevoel weer.
Wachten.
Wachten op de scan. Wachten op de uitslag. Wachten tot iemand de kamer binnenkomt en je vertelt wat er in het hoofd van je dochter te zien is.
Op zulke momenten ben je ineens weer terug in 2019.
Terug bij die onzekerheid. Bij onderzoeken, artsen en MRI’s. Bij het gevoel dat je niets anders kunt doen dan wachten op de woorden van een arts.
Een gevoel waarvan je hoopt dat je het nooit meer op deze manier hoeft mee te maken.
Maar daar zaten we weer.
Wachtend op de uitslag van een MRI die deze keer helemaal niet gepland stond.
En hopend dat we ons voor niets zo ontzettend zorgen hadden gemaakt.
Wordt vervolgd… ❤️