Als mensen aan herstel denken, denken ze vaak aan grote mijlpalen. De eerste keer weer naar school. De eerste keer zonder hulpmiddelen. Een goede uitslag van een MRI.
Maar als je al jaren leeft met de gevolgen van een hersentumor, leer je dat vooruitgang er meestal heel anders uitziet. Vooruitgang zit vaak in kleine stapjes. En juist die stapjes maken ons misschien wel het meest trots.
We zien haar groeien
Tijdens iedere controle wordt Charlotte uitgebreid onderzocht. Hoe loopt ze? Hoe is haar evenwicht? Hoe beweegt haar linkerarm? Hoe gaat haar coördinatie?
Het zijn onderzoeken die inmiddels bijna routine zijn geworden. Toch horen we regelmatig iets terug waar we iedere keer weer een glimlach van krijgen.
“Ze gaat toch weer een stukje vooruit.”
Niet met enorme sprongen, maar nét iets stabieler. Nét iets soepeler. Nét iets meer controle over haar bewegingen.
Voor een buitenstaander misschien nauwelijks zichtbaar. Voor ons een wereld van verschil.
Van therapie naar vertrouwen
Charlotte krijgt nog altijd ondersteuning waar dat nodig is. Ergotherapie helpt haar om dagelijkse handelingen makkelijker uit te voeren en bij de fysiotherapie wordt gewerkt aan haar balans, kracht en coördinatie.
Langzaam merken we dat er naast de lichamelijke vooruitgang nog iets anders verandert.
Ze durft steeds meer.
Waar ze vroeger eerst twijfelde of iets wel zou lukken, probeert ze het nu gewoon. Ze heeft steeds meer vertrouwen gekregen in haar eigen lichaam. En misschien is dat wel net zo belangrijk als de fysieke vooruitgang zelf.
Een plek waar alles even vanzelf gaat
Eén van de mooiste ontwikkelingen van het afgelopen jaar is zonder twijfel het paardrijden.
Wie Charlotte tussen de paarden ziet, ziet hoe ontspannen en zelfverzekerd ze daar is. Paarden beoordelen niet. Ze kijken niet naar een scheef gezicht of een blind oog. Ze weten niets van een hersentumor of NAH.
Ze reageren gewoon op wie je bent.
En misschien is dat precies waarom Charlotte zich daar zo thuis voelt.
Meer dan een hobby
Voor veel mensen is paardrijden gewoon een leuke sport. Voor Charlotte betekent het veel meer.
Zonder dat ze daar bewust mee bezig is, werkt ze aan haar balans, houding, spierkracht en coördinatie. Maar misschien nog veel belangrijker: ze geniet er ontzettend van.
Iedere week kijkt ze uit naar haar lessen. Na afloop vertelt ze enthousiast wat ze heeft gedaan, op welk paard ze heeft gereden en wat ze weer heeft geleerd.
Dat enthousiasme is onbetaalbaar.
Soms vergeten we hoe ver ze al gekomen is
Wanneer je iedere dag met iemand samen bent, zie je veranderingen vaak nauwelijks. Ze gaan zo geleidelijk dat je eraan gewend raakt.
Pas wanneer we oude foto’s of filmpjes terugzien, beseffen we hoeveel er eigenlijk veranderd is. Hoe onzeker ze vroeger liep. Hoeveel moeite sommige bewegingen kostten. En hoeveel ze heeft moeten oefenen om te komen waar ze nu staat.
Dat maakt ons ongelooflijk trots.
Niet omdat alles weer is zoals vroeger. Want dat zal waarschijnlijk nooit meer zo zijn. Maar omdat Charlotte iedere keer opnieuw laat zien dat vooruitgang niet groot hoeft te zijn om ontzettend bijzonder te zijn.
Gewoon Charlotte
Voor ons blijft ze in de eerste plaats gewoon Charlotte.
Een meisje dat graag buiten speelt, dol is op paarden, soms lekker ondeugend kan zijn en net zo goed kan mopperen wanneer iets niet lukt. Een meisje dat trots thuiskomt wanneer ze iets nieuws heeft geleerd.
En juist dát gunnen we haar.
Dat haar leven niet alleen draait om ziekenhuizen, MRI’s en controles, maar vooral om de dingen die ieder kind zou moeten kunnen doen.
Want uiteindelijk zijn dát de herinneringen die we later willen koesteren.
Niet hoeveel ziekenhuisafspraken er in onze agenda stonden, maar hoeveel mooie momenten er tussendoor waren. ❤️