Vandaag belde dokter Brandsma met de definitieve uitslag van de MRI en de bespreking in het TumorBoard. Toch altijd weer zo’n telefoontje waarvan je weet dat het eraan komt, maar waarbij je stiekem hoopt op dat ene woord: stabiel.
De resttumor is nog steeds aanwezig en meet op dit moment ongeveer 13 x 16 x 10 millimeter. Wanneer de artsen deze MRI vergelijken met de scans van de afgelopen twee jaar, lijkt er mogelijk sprake te zijn van een heel kleine groei.
En natuurlijk is ‘groei’ nooit het woord dat je graag wilt horen of lezen als het over een hersentumor gaat.
Een minimale verandering
Tegelijkertijd moeten we het gelukkig wel in perspectief blijven zien. Het gaat om een minimale verandering over een periode van twee jaar. Er zijn verder geen nieuwe afwijkingen zichtbaar en ook rondom de tumor zijn geen veranderingen gevonden.
Dat betekent dat er op dit moment geen reden is om iets aan het behandelplan te veranderen. We blijven doorgaan met het inmiddels bekende wait and scan beleid.
Over zes maanden krijgt Charlotte opnieuw een MRI. Dan wordt die scan weer naast de eerdere beelden gelegd om te beoordelen of er daadwerkelijk sprake is van groei en hoe de resttumor zich verder ontwikkelt.
We gaan weer verder
Het blijft soms een vreemd idee. Aan de ene kant zien we Charlotte op zoveel gebieden vooruitgaan. Motorisch maakt ze mooie stappen, op school gaat het goed en in het dagelijks leven hebben we steeds beter onze weg gevonden.
En tegelijkertijd zit daar nog altijd die resttumor.
Iets wat je aan de buitenkant niet ziet en waar Charlotte op dit moment gelukkig geen nieuwe klachten van heeft, maar wat we ook nooit helemaal kunnen vergeten. Iedere MRI is opnieuw dat meetmoment en iedere uitslag brengt toch weer even die spanning met zich mee.
Voor nu hoeven we gelukkig niets te doen. Geen behandeling, geen operatie en geen verandering van beleid.
Dus gaan we weer verder met ons leven.
En over zes maanden kijken we opnieuw. ❤️