Vannacht
Vannacht heeft Charlotte gelukkig lekker geslapen. De medicatie doet goed haar werk en daardoor heeft ze geen pijn meer. Ook de irritatie van het verband was helemaal verdwenen. Het infuus in haar arm mocht eruit, iets waar ze behoorlijk veel last van had.
Het verwijderen van het infuus was alleen nog wel een dingetje. Charlotte raakte ontzettend overstuur en we kregen haar eigenlijk niet meer rustig. Doordat ze zo hard huilde en zich zo druk maakte, begon de wond aan de achterkant van haar hoofd een beetje te lekken. Daarom werd besloten om opnieuw een verband aan te brengen.
Wij hebben aangegeven dat we daar onze twijfels over hadden. Het vorige verband zorgde juist voor zoveel irritatie en paniek dat het er uiteindelijk vanaf was gehaald. We waren dus bang dat we met een nieuw verband precies hetzelfde zouden krijgen.
Toch opnieuw verband
Dokter Oudekerk besloot dat het verband toch opnieuw aangebracht moest worden. Er werd eerst een soort visnetje over Charlottes hoofd gedaan en daaroverheen kwam opnieuw een behoorlijk strak drukverband. Alleen het aanbrengen ervan was al een drama, dus we hielden ons hart vast voor hoe het zou gaan als het eenmaal zat.
Dokter Oudekerk zei nog dat Charlotte een knappe dame zou zijn als ze het verband er zelf vanaf zou krijgen. Mocht de wond blijven lekken, dan zou er eventueel een extra hechting geplaatst moeten worden. Gelukkig gaf een andere arts, Noëlle, aan dat dit dan wel onder verdoving moest gebeuren.
Na ongeveer tweeënhalf uur huilen, krijsen en trekken aan het verband kreeg Charlotte het voor elkaar: het verband was eraf. En eigenlijk zagen we meteen het verschil. Zodra het weg was, kwam de rust weer terug en kon ze eindelijk ontspannen.
Claudia, de gastouder, is vandaag ook nog even langs geweest. Zij heeft met eigen ogen gezien hoe heftig Charlotte op het verband reageerde en vooral ook hoe snel ze weer rustig werd toen het eraf was. Superlief dat ze langskwam, al heeft Charlotte door alle ellende met het verband maar weinig van haar bezoek meegekregen.
Voor het eerst weer staan
Vanmiddag kwam de fysiotherapeut langs. We hebben eerst een intake gehad en besproken wat ons tot nu toe was opgevallen en wat we de komende tijd konden verwachten. Charlotte was sinds de operatie nog niet uit bed geweest. Tot nu toe waren het vooral kleine bewegingen met haar armen en benen terwijl ze in bed lag.
Samen met de fysiotherapeut en Robert kwam er vandaag een heel bijzonder moment: Charlotte ging voor het eerst weer staan!
Wat een mijlpaal ineens. Het voelt bijna alsof ze sommige dingen opnieuw moet leren en wij weer die dolblije ouders zijn wanneer iets haar voor het eerst lukt. Iets simpels als even staan krijgt ineens een compleet andere betekenis.
Daarna kwam de fysiotherapeut met een rolstoel aanzetten. Slik… dat vond ik wel even confronterend. Mijn kind heeft een hersentumor, maar ze is toch niet verlamd? Ze kan straks toch gewoon weer lopen? Waarom staat hier dan ineens een rolstoel?
Gelukkig moest Charlotte zelf ook helemaal niets van ‘dat ding’ hebben. Ze wilde er niet in en eigenlijk het liefst ook helemaal niets mee te maken hebben. Morgen komt de fysiotherapeut opnieuw en gaan we proberen of Charlotte misschien een stukje over de gang kan.
Morgenochtend moet ze daarnaast nuchter blijven vanwege het wondje aan de achterkant van haar hoofd. Als de wond toch weer gaat lekken, moet er mogelijk een extra hechting worden geplaatst. Dat zal dan gelukkig wel onder narcose gebeuren.
Maar voor vandaag houden we ons vooral vast aan dat ene mooie moment: Charlotte stond weer op haar eigen benen.