Vannacht
De nacht ging redelijk goed. Wel merkten we dat de pijn iedere drie à vier uur weer terugkwam. Dat was precies het moment waarop de paracetamol begon uit te werken. Daarom werd de dosering wat aangepast. Volgens de artsen zou de pijn twee à drie dagen na de operatie langzaam minder moeten worden.
Rond 10.00 uur kwamen tante Vicky en ome Martijn op bezoek. Ook van hun bezoek kreeg Charlotte helaas maar weinig mee. Haar bed moest worden verschoond en daardoor mocht ze even bij Robert op schoot zitten. Voor Robert natuurlijk heel fijn om haar eindelijk weer even lekker vast te kunnen houden, maar Charlotte zelf wilde eigenlijk maar één ding: zo snel mogelijk terug naar haar bed.
Een rotdag
Vandaag was gewoon echt een rotdag. Charlotte had ontzettend veel last van alle prikkels en werd gek van de pijn en de irritatie van het verband om haar hoofd. Alles kwam veel harder binnen dan normaal en eigenlijk wilde ze vooral met rust gelaten worden.
’s Middags kwamen opa en oma samen met Sophie op bezoek. Ook daar kreeg Charlotte weinig van mee. Sophie mocht eigenlijk niet bij haar in de buurt komen, want alles was Charlotte te druk. Ze zijn daarom ook niet heel lang gebleven.
Voor ons was dat best een dubbel gevoel. Aan de ene kant waren we ontzettend blij om Sophie weer even te zien. Aan de andere kant hoop je natuurlijk dat ze een beetje rustig kan zijn voor haar grote zus. Maar ja, wat kun je verwachten van een meisje van twee dat haar grote zus al een paar dagen niet heeft gezien?
Ik ben daarom samen met oma en Sophie even naar beneden gegaan. We zijn bij de paarden in de wei gaan kijken en hadden zo toch even wat qualitytime met Sophie. Dat was voor haar fijn, maar voor mij eigenlijk ook.
Omdat Charlottes pijn steeds erger werd, besloten de artsen om diazepam te geven. Daar werd ze behoorlijk suf van, maar gelukkig nam de pijn hierdoor wel af en kon ze beter slapen. Ook het verband om haar hoofd zorgde voor ontzettend veel irritatie. De dokter besloot daarom om het er even af te halen en dat was voor Charlotte een enorme opluchting.
Aan het einde van deze rotdag was er gelukkig toch nog een klein positief momentje: Charlotte heeft vanavond zelfs een beetje gegeten. Heerlijke rösti-rondjes die ik voor haar uit het restaurant beneden had gehaald.
Hopelijk brengt morgen een betere dag.