Vannacht heeft Charlotte gelukkig lekker geslapen. Ze is twee keer wakker geworden en toen zijn Robert en ik natuurlijk even bij haar gaan kroelen. Ze heeft ook nog wat gespuugd, maar volgens de artsen is dat niet vreemd na de narcose en door alle medicatie die ze krijgt.
Het blijft sneu om te zien hoeveel last ze heeft van alle draadjes en slangetjes aan haar lichaam. Gelukkig kwam er ’s ochtends al goed nieuws van de IC-arts. De maagsonde, katheter en het extra infuus in haar slagader mochten eruit. Dat waren er meteen alweer drie minder en dat gaf haar letterlijk en figuurlijk wat meer bewegingsvrijheid.
Prinses Máxima Centrum
De arts vertelde ons dat Charlotte vandaag definitief van de IC af mocht en overgebracht zou worden naar het Prinses Máxima Centrum. Rond 12.00 uur was het zover en werden we naar het PMC gebracht.
Wat een verschil! We kregen ons eigen kamertje, nummer 242 op afdeling Molen. Op deze afdeling liggen kinderen met een tumor in de hersenen of het ruggenmerg. Wat is dit centrum ontzettend mooi ingericht. Charlotte heeft haar eigen kamer en direct daarnaast zit een aparte kamer voor ons. We hebben zelfs allebei een eigen badkamer. Charlotte een hele grote, volledig aangepast en geschikt voor bijvoorbeeld een rolstoel, en wij een minibadkamer. Maar precies groot genoeg voor wat we nodig hebben.
Vanmiddag kwamen de andere opa en oma op bezoek. Charlotte was alleen ontzettend moe en we merkten dat ze heel sterk reageerde op alle prikkels. Eigenlijk was alles al snel te veel, zelfs het licht in de kamer. We hebben daarom de gordijnen dichtgedaan en de televisie uitgelaten, zodat het zo rustig mogelijk om haar heen bleef.
Van het bezoek kreeg Charlotte uiteindelijk niet zoveel mee. Misschien was dat op dat moment ook maar beter. Haar lichaam heeft de afgelopen dagen ontzettend veel meegemaakt en ze had haar rust duidelijk hard nodig.