Wat een nacht!

Rond 03.00 uur kwamen we vanaf de OK terug op de IC van het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Oma, Jeroen en Yvette zaten daar nog te wachten op nieuws over de operatie. Nadat ook zij hadden gehoord dat de operatie was uitgesteld tot de volgende ochtend, zijn ze naar huis gegaan. Uiteraard pas na een heleboel kusjes en een dikke kroel voor Charlotte.

Robert is samen met oma naar huis gereden. Daar hebben ze wat spullen bij elkaar gezocht en bij opa en oma nog wat koffie gedronken. Slapen zat er voor ons allemaal niet meer in die nacht. Ik ben bij Charlotte op de IC gebleven.

De volgende ochtend

Om 08.00 uur kregen we te horen dat de operatie voor 10.00 uur gepland stond. Het doel was om de tumor en de cyste in één keer te verwijderen. Nu de operatie ‘gepland’ was en er geen sprake meer was van directe spoed, waren de omstandigheden gelukkig een stuk beter. Er stond een volledig uitgerust en voorbereid team klaar en tijdens de operatie konden ook alle belangrijke hersenfuncties goed in de gaten worden gehouden.

Opa was ’s ochtends met Robert meegereden naar Utrecht en bleef bij ons totdat alles achter de rug was. Oma bleef ondertussen thuis bij Sophie, zodat het voor haar allemaal zoveel mogelijk gewoon door kon gaan.

Om 10.00 uur begon de operatie. Daarna konden wij maar één ding doen: wachten.

De operatie duurde uiteindelijk ruim vier uur. Eigenlijk viel dat nog mee, aangezien vooraf was verteld dat we rekening moesten houden met ongeveer vijf tot acht uur. Toen de operatie klaar was, werden we gebeld door de neurochirurg die Charlotte had geopereerd, dokter Woerdeman.

Alles was goed gegaan.

Hij verwachtte zelfs dat hij de tumor en cyste volledig had kunnen verwijderen.

Dat was natuurlijk het beste nieuws dat we op dat moment konden krijgen.

Terug op de IC

Een tijdje later werd Charlotte wakker op de IC. Het was behoorlijk heftig om haar daar te zien liggen met al die draadjes en slangetjes aan zo’n klein lichaampje. Ze had drie verschillende infusen, een saturatiemeter aan haar voet, een katheter en een maagsonde vanwege het braken.

Er werden meteen allerlei controles uitgevoerd. Gelukkig reageerde Charlotte goed en kon ze haar handen, voeten, armen en benen bewegen. Wel merkten we dat haar linkerkant wat achterbleef in kracht. Zowel haar linkerbeen en voet als haar linkerarm en hand waren duidelijk minder sterk dan rechts.

De tumor was ondertussen opgestuurd voor verder onderzoek. We moesten dus nog wachten op de definitieve uitslag en vooral op het antwoord op die ene belangrijke vraag: met wat voor tumor hadden we precies te maken?

Door de narcose was Charlotte behoorlijk misselijk en daarvoor kreeg ze medicatie. Maar wat was ze sterk. En vooral ook ontzettend eigenwijs, precies zoals we haar kennen. 😉

Ze wilde al heel snel zelf drinken. Dat ging op zich prima, alleen kwam het door de misselijkheid bijna net zo snel weer terug. Gelukkig kreeg ze via het infuus voldoende vocht binnen en hoefden we ons daar nog geen zorgen over te maken.

Voor de pijn kreeg Charlotte in eerste instantie morfine. Dat kon gelukkig al snel worden afgebouwd naar paracetamol.

Als alles vannacht goed blijft gaan, mogen we morgen de IC verlaten en wordt Charlotte overgebracht naar het Prinses Máxima Centrum. Daar worden kinderen uit heel Nederland behandeld die te maken krijgen met kanker.

Charlotte krijgt daar haar eigen kamer en Robert en ik mogen bij haar blijven slapen. Dat is een heel fijn vooruitzicht, want vannacht slapen wij nog op een ouderkamer in het Wilhelmina Kinderziekenhuis, één verdieping onder de IC.

Mocht er iets met Charlotte zijn, dan worden we direct gebeld en kunnen we binnen een paar minuten bij haar zijn.

Nu vooral hopen op een rustige nacht.