Eindelijk goed nieuws: we mochten vandaag naar huis!
De oogarts was heel tevreden over hoe Charlottes oogje er op dit moment uitziet. We zijn er absoluut nog niet, maar de behandeling slaat aan en we gaan de goede kant op. En na de afgelopen dagen voelt alleen dat al als een enorme opluchting.
Thuis gaat de intensieve verzorging natuurlijk gewoon verder. Haar oog moet gedurende de hele dag behandeld worden met de verschillende medicijnen en we moeten het goed in de gaten blijven houden. Maar dat doen we toch echt liever vanuit ons eigen huis dan vanuit een ziekenhuiskamer.
Toch een operatie
Gistermiddag hebben de verschillende artsen opnieuw met elkaar overlegd. Uiteindelijk is besloten dat Charlotte binnen nu en ongeveer vier weken toch geopereerd zal worden.
Inmiddels hebben we ook met de chirurg gesproken en weten we wat ze willen gaan doen.
Eerder werd gesproken over botox om haar oog tijdelijk volledig gesloten te houden. Op papier klinkt dat als een goede oplossing: het oog krijgt rust, droogt niet meer uit en Charlotte kan er niet meer met haar vingers aankomen.
Maar er zit ook een belangrijke keerzijde aan.
Wanneer het oog langere tijd volledig gesloten blijft, krijgt het geen visuele prikkels meer. Daarmee zouden we de kleine kans die er misschien nog is op ontwikkeling of verbetering van haar zicht verder beperken.
En hoe klein dat sprankeltje hoop misschien ook is…
We willen het nog niet opgeven.
Haar oog gedeeltelijk sluiten
Daarom hebben de artsen voor een andere oplossing gekozen.
Tijdens de operatie wordt Charlottes ooglid aan één kant met een paar hechtingen gedeeltelijk gesloten. Haar oogopening wordt daardoor kleiner, waardoor het hoornvlies beter beschermd wordt tegen uitdroging, vuil en andere invloeden van buitenaf.
Maar het belangrijkste verschil is dat haar oog niet volledig dichtgaat.
Ze kan er nog mee kijken en het oog blijft visuele prikkels ontvangen. Daarmee blijft ook de mogelijkheid bestaan dat haar zicht zich nog enigszins kan ontwikkelen.
Bovendien is deze oplossing tijdelijk.
Wanneer haar oog in de toekomst voldoende hersteld en stabiel is, kunnen de hechtingen weer worden verwijderd en kan het oog weer volledig worden geopend.
Dat voelt voor ons op dit moment als de beste tussenweg: haar oog beschermen zonder nu al iedere mogelijkheid op verbetering weg te nemen.
Een kleine operatie met een grote impact
De operatie zelf schijnt technisch gezien niet zo’n grote ingreep te zijn.
Maar de impact zal waarschijnlijk wel groot zijn.
Opnieuw naar het ziekenhuis. Opnieuw een operatie. Opnieuw alles wat daarbij komt kijken. En daarnaast zal Charlottes gezichtje er tijdelijk weer anders uitzien doordat haar linkeroog kleiner wordt gemaakt.
Zeker omdat we inmiddels merken dat ze zich bewust is van haar uiterlijk, is dat iets waar we haar goed in willen begeleiden.
Maar als dit ervoor zorgt dat haar oog beter beschermd wordt én we tegelijkertijd dat kleine beetje hoop op herstel kunnen behouden, dan weten we waarvoor we het doen.
Vrijdag weer terug
Vrijdag moeten we opnieuw naar de oogarts. Tot die tijd blijven we thuis intensief druppelen, zalven en vooral heel goed opletten.
Dan hopen we dat de beschadiging opnieuw verder is hersteld.
Want er blijft helaas ook een minder fijn scenario bestaan. Mocht bij de controle blijken dat de wond toch weer erger is geworden, dan moeten we opnieuw in het ziekenhuis blijven voor intensieve behandeling.
Maar daar gaan we nu even niet van uit.
Vandaag zijn we thuis.
Vandaag gaat haar oog de goede kant op.
En vandaag genieten we vooral even van het feit dat we weer lekker met zijn allen thuis kunnen zijn.
De rest zien we vrijdag wel weer. Voor nu blijven we positief en houden we dat kleine sprankeltje hoop heel stevig vast.