De eerste dagen na de operatie leek het oogje van Charlotte alleen maar erger te worden. De roodheid was enorm, de beschadiging leek groter te worden en er kwam veel meer pus uit haar oogje dan voor de operatie. Natuurlijk maakten we ons daar behoorlijk zorgen over.
Na contact met het UMC werd ons verteld dat dit na zo’n operatie kan gebeuren en dat we het oog vooral wat tijd moesten geven om te herstellen. Gelukkig bleek dat inderdaad het geval te zijn. De laatste dagen gaat het een stuk beter. Haar oog ziet er rustiger uit en ook de arts is tevreden over hoe het herstel verloopt.
Corona gooit alles overhoop
Ondertussen heeft het coronavirus ook onze zorg volledig op zijn kop gezet. We mogen niet zomaar naar Utrecht komen. Voordat we weer naar het ziekenhuis kunnen, moet het hele gezin vrij zijn van koorts en andere klachten. Het contact met de artsen is daardoor op dit moment minimaal en verloopt voor een groot deel via foto’s van Charlottes oog.
Ook het revalidatiecentrum in Breda is gesloten. Hierdoor kan Charlotte voorlopig niet naar haar therapieën. Er wordt gekeken of de belangrijkste behandelingen misschien thuis gegeven kunnen worden, zoals logopedie voor haar gezichtsverlamming en fysiotherapie.
Het is een vreemde situatie. Juist nu Charlotte zoveel zorg en begeleiding nodig heeft, valt een groot deel van die normale structuur ineens weg.
En dan ook nog de medicijnen…
Ook het regelen van haar medicatie blijkt ineens een enorme uitdaging. Normaal gesproken krijgen we de medicijnen vanuit Utrecht mee tot aan de volgende afspraak. Maar nu afspraken worden uitgesteld en we niet naar Utrecht kunnen, loopt dat systeem natuurlijk helemaal in de soep.
En het zijn helaas geen medicijnen die we zomaar bij iedere apotheek kunnen ophalen. Sommige middelen zijn niet op voorraad of kunnen daar überhaupt niet worden gemaakt. Zelfs de ziekenhuisapotheken van het Bravis en Amphia konden ons niet helpen, laat staan onze eigen kleine apotheek.
Na heel wat geregel is het uiteindelijk gelukt. Met een koerier zijn vanuit Utrecht medicijnen voor tien dagen bij ons thuis bezorgd. Wat een gedoe om zoiets voor elkaar te krijgen! Zelf ophalen mocht niet en dichter bij huis konden we nergens terecht.
Maar goed: we hebben ze! De aanhouder wint.
Eindelijk iets meer rust
Gelukkig is er ook goed nieuws. Sinds deze week hoeven we Charlottes oog niet meer ieder uur te druppelen, maar iedere twee uur. Ook ’s nachts hoeven we niet meer op te staan om te druppelen. Voor de nacht kunnen we weer gewoon een zalf gebruiken.
Dat klinkt misschien als een kleine verandering, maar voor ons maakt het een wereld van verschil. Eindelijk kunnen we ’s nachts weer wat langer achter elkaar slapen.
Wanneer we opnieuw naar Utrecht moeten, weten we nog niet. Charlotte is momenteel helaas ook niet helemaal fit. Ze heeft koorts en is erg moe. Zolang ze klachten heeft, kunnen we sowieso niet naar het ziekenhuis.
Dus voor nu blijven we thuis, verzorgen we haar oog zo goed mogelijk en houden we contact met Utrecht op afstand. Zodra Charlotte weer beter is, kunnen we hopelijk weer naar het ziekenhuis voor een echte controle.