Maandag was het dan zover: de operatie aan Charlottes oogje.
Sophie sliep bij opa en oma, zodat wij rustig naar Utrecht konden rijden. Om 7.00 uur zaten we in de auto. Charlotte vond het allemaal best spannend. Vooral de onzekerheid over hoe haar oogje er na de operatie uit zou zien, hield haar bezig. Heel begrijpelijk natuurlijk.
Om 09.30 uur moesten we ons melden bij de dagbehandeling van het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Door alle files kwamen we maar nét op tijd aan. Daarna liep het programma wat uit, maar uiteindelijk mochten we rond 12.00 uur richting de OK.
Charlotte deed het ontzettend goed. Ze viel heel rustig in slaap en leek nauwelijks bang. In plaats daarvan keek ze vooral nieuwsgierig om zich heen naar alle lampjes, kastjes en apparatuur. Ze vond het eigenlijk allemaal wel interessant.
Wakker worden
Na ongeveer een half uur was de operatie alweer klaar en mocht ik bij haar op de uitslaapkamer komen. Charlotte sliep nog heel diep en het duurde bijna een uur voordat ze echt goed wakker werd.
Het infuus en alle slangetjes waren gelukkig pas ingebracht toen ze al onder narcose was. Ze moesten alleen nog wel blijven zitten totdat Charlotte iets had gegeten en gedronken. Toen ze eenmaal wakker werd en merkte dat al die draadjes nog aan haar vastzaten, raakte ze behoorlijk in paniek. Precies waar ik vooraf al bang voor was.
Gelukkig kwam ze na ongeveer een kwartiertje zelf met het idee om haar duim te pakken en nog even lekker te gaan liggen. Daardoor kon ze haar aandacht van de slangetjes afhalen en werd ze langzaam weer rustig.
De operatie zelf is gelukkig goed verlopen. Vlak voor de ingreep kwam de chirurg nog even naar Charlottes oog kijken. Ze schrok behoorlijk van de conditie waarin het oog verkeerde, maar had er alle vertrouwen in dat de hoornvliesspecialist wist wat ze deed.
Ieder uur druppelen
Inmiddels zijn we anderhalve dag verder. Helaas wordt haar oog op dit moment met de dag slechter, ondanks dat we ieder uur twee verschillende oogdruppels moeten toedienen. Ook ’s nachts.
Het is ontzettend intensief. Niet alleen voor ons, maar vooral voor Charlotte. En het moeilijkste is misschien nog wel dat we ondanks al dat druppelen nog geen verbetering zien. We kunnen op dit moment weinig anders doen dan doorgaan en afwachten hoe haar oog zich de komende dagen ontwikkelt.
Vrijdag hebben we weer een controle. Ik hoop zó dat we daarna niet meer ieder uur hoeven te druppelen. Dat Charlotte weer gewoon naar school kan en langzaam haar dagelijkse leven kan oppakken.
Dat ene woord
We hebben het vaak over de tumor, een cyste of gebruiken ingewikkelde medische termen als pilocytair astrocytoom en facialisparese. Woorden die inmiddels bijna normaal zijn geworden in ons dagelijks leven. Misschien verbloemen die ingewikkelde termen soms ook wel een beetje waar het uiteindelijk allemaal om draait.
Kanker.
En dat… bij mijn dochtertje van vijf.
We proberen sterk te zijn. We blijven positief, maken grapjes en proberen zoveel mogelijk door te gaan met ons leven. Maar soms komt ineens dat besef binnen. Dat al die onderzoeken, operaties, ziekenhuisbezoeken en ingewikkelde medische woorden uiteindelijk terug te brengen zijn naar dat ene woord van zes letters.
En dan komt de werkelijkheid ineens keihard binnen.
Al die onzekerheid
Misschien is die onzekerheid nog wel een van de moeilijkste dingen. Je weet simpelweg niet wat er morgen, volgende week of over een paar maanden gaat gebeuren.
En daardoor ga je nadenken over dingen waar je eigenlijk helemaal niet over na wílt denken. Wat als de zorg voor Charlotte uiteindelijk zo intensief wordt dat ik niet kan blijven werken? Moet ik dan minder uren gaan werken of ander werk zoeken? Kunnen we dan nog wel in ons huis blijven wonen? Zouden we moeten verhuizen?
En wat betekent dat vervolgens voor Charlotte? Zou ze dan naar een andere school moeten? Kan dat überhaupt wel? Ze mist nu al zoveel lessen en tegelijkertijd heeft ze eindelijk haar plekje en haar vriendinnetjes gevonden.
Het ene scenario volgt het andere op en voordat je het weet, probeer je in je hoofd oplossingen te bedenken voor problemen waarvan je niet eens weet of ze ooit zullen ontstaan.
Pff…
Wat kunnen er dan ontzettend veel gedachten door je hoofd gaan.
Voor nu proberen we het maar weer dag voor dag te bekijken. Eerst vrijdag. Eerst haar oogje. En daarna zien we wel weer verder.