Vandaag hadden we een afspraak bij de neuroloog en de neuropsycholoog. We merken al een aantal weken dat het gedrag van Charlotte achteruitgaat. Ook op school zien ze veranderingen. Haar werkhouding gaat op dit moment eerder achteruit dan vooruit en daarnaast valt ons op dat Charlotte steeds vaker valt.
Allemaal dingen die op zichzelf misschien niet direct iets hoeven te betekenen, maar in Charlottes situatie natuurlijk wel vragen oproepen. Zeker omdat veranderingen in haar motoriek eventueel kunnen passen bij een verandering van de tumor of cyste.
Voor de zekerheid controleren
Tijdens de afspraak hebben we uitgebreid ons verhaal kunnen doen. De neuroloog vindt het verstandig om binnen nu en twee weken een MRI te plannen, zodat deze in ieder geval nog vóór onze vakantie gemaakt kan worden.
Niet omdat hij ervan overtuigd is dat er iets mis is, maar vooral om dingen uit te kunnen sluiten.
En daar zijn we eigenlijk heel blij mee. Niemand kan natuurlijk zomaar door Charlottes hoofd heen kijken en zien wat daarbinnen gebeurt. Een MRI kan ons hopelijk de duidelijkheid geven die we nu missen.
Natuurlijk hopen we ontzettend dat het allemaal vals alarm is.
Toch zit er bij ons wel een stukje bezorgdheid. Vooral omdat we deze signalen herkennen van december 2019. Ook toen zagen we veranderingen in haar gedrag en motoriek en bleek uiteindelijk dat er opnieuw een grote cyste zat. Niet veel later volgde haar tweede operatie, met alle gevolgen van dien.
Dat wil absoluut niet zeggen dat er nu hetzelfde aan de hand is. Charlotte kan om allerlei redenen minder lekker in haar vel zitten of vaker vallen.
Maar met haar voorgeschiedenis willen we het risico niet nemen om signalen zomaar aan de kant te schuiven.
Dus toch maar even controleren.
Hopelijk kunnen we na de MRI zeggen dat we ons voor niets zorgen hebben gemaakt.