Sommige dagen staan al weken rood omcirkeld in je agenda. Niet omdat je ernaar uitkijkt, maar omdat je weet hoeveel spanning ze met zich meebrengen.
Vandaag was zo’n dag.
De controle MRI. Na de oefen MRI van een paar weken geleden was het nu tijd voor het echte onderzoek. En deze keer gingen we proberen of Charlotte het zonder narcose kon.
De spanning was voelbaar
Vanaf het moment dat Charlotte opstond, merkten we dat ze gespannen was. Niet overdreven en ook niet huilend. Zo uit Charlotte haar spanning meestal niet.
Ze wordt juist stiller. Trekt zich een beetje terug, denkt veel na en je ziet aan alles dat er van alles door haar hoofd gaat.
We probeerden de ochtend daarom zo normaal mogelijk te laten verlopen. Rustig ontbijten, nog even knuffelen en daarna op weg naar Utrecht.
Op naar een behoorlijk grote uitdaging.
De eerste hobbel
Zoals afgesproken kreeg Charlotte vooraf EMLA zalf om haar huid te verdoven. Ook stond het VAS team klaar om het infuus zo prettig en rustig mogelijk te plaatsen.
Dat was misschien wel het spannendste moment van de hele dag.
Niet de MRI.
Maar die prik.
Gelukkig namen de verpleegkundigen alle tijd voor haar. Ze legden rustig uit wat ze gingen doen en Charlotte wist precies wat haar te wachten stond.
Ondanks alle spanning zette ze door.
En het lukte!
Wat waren we op dat moment al ontzettend trots.
Daar lag ze dan
Daar lag ze dan. Onze grote meid. Helemaal wakker en helemaal stil in de MRI.
Mama mocht bij haar blijven en zat achter de MRI. Via een spiegel kon Charlotte mama blijven zien. Dat gaf haar ontzettend veel rust en zorgde ervoor dat ze wist dat ze niet alleen was.
En dan begint het wachten.
Je hoopt dat ze stil genoeg blijft liggen. Dat de beelden goed en scherp zijn. Dat er niets opnieuw hoeft en dat ze het volhoudt tot het einde.
Iedere minuut lijkt op zo’n moment nét iets langer te duren.
Maar uiteindelijk kwam het verlossende moment.
Het was gelukt!
Een enorme overwinning
Voor iemand anders klinkt het misschien als iets heel gewoons. Een MRI ondergaan zonder narcose.
Voor ons voelde het als een enorme mijlpaal.
Niet omdat er iets mis is met narcose. Integendeel. Jarenlang heeft het ervoor gezorgd dat Charlotte haar onderzoeken veilig en zonder al te veel spanning kon ondergaan.
Maar dit laat vooral zien hoeveel ze gegroeid is.
Ze is ouder geworden, begrijpt steeds beter wat er gebeurt en kan steeds beter aangeven wat ze nodig heeft. En vandaag liet ze vooral zien hoe ontzettend veel ze inmiddels aankan.
Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal.
Van jarenlang eerst in slaap gebracht moeten worden voordat zelfs maar een infuus geplaatst kon worden, naar wakker een infuus laten prikken én vervolgens helemaal zelfstandig een MRI ondergaan.
Dat is voor Charlotte een enorme stap vooruit.
En nu wachten…
De MRI zit erop. Zonder narcose.
Maar daarmee is de spanning van deze dag natuurlijk nog niet helemaal verdwenen. Nu begint het volgende bekende onderdeel.
Wachten op de uitslag.
Iedere controle voelt opnieuw als een nieuw hoofdstuk en iedere keer hopen we uiteindelijk precies dezelfde woorden te horen:
“Alles is stabiel.”
Misschien zijn dat wel de mooiste woorden die we de afgelopen jaren hebben leren waarderen.
Dus nu wachten we. Samen. Zoals we inmiddels al zo vaak hebben gedaan en zoals we dat waarschijnlijk nog vaak zullen moeten doen.
Maar vandaag overheerst eerst even de trots.
Want wat de uitslag straks ook brengt, deze overwinning kan niemand Charlotte meer afpakken. ❤️