Na de opluchting van de stabiele MRI was er nog één uitslag waar we op wachtten: het gehooronderzoek.
Voor veel mensen is een gehoortest misschien een routinecontrole. Voor ons voelt dat toch anders. We weten namelijk dat Charlotte sinds haar operaties blijvend gehoorverlies aan haar linkeroor heeft. Ze draagt een hoortoestel en functioneert, ondanks alle hulpmiddelen, eigenlijk als iemand die maar met één oor goed hoort.
Juist daarom zijn deze controles belangrijk. Niet omdat we verwachten dat het ineens beter wordt, maar omdat we vooral hopen dat het niet slechter is geworden.
Nog een telefoontje
Ook deze uitslag kregen we telefonisch. Inmiddels zijn we er bijna aan gewend geraakt dat belangrijke uitslagen niet altijd in een spreekkamer worden verteld, maar gewoon terwijl je thuis bent, op je werk zit of onderweg bent.
Gelukkig kregen we precies het nieuws waarop we hoopten.
Het gehoor van Charlotte is niet veranderd. Geen achteruitgang en geen nieuwe bijzonderheden. Het gehoorverlies aan haar linkeroor is nog hetzelfde als bij de vorige meting.
Dat klinkt misschien niet als groot nieuws, maar voor ons is het dat wel degelijk.
Na alles wat Charlotte al heeft moeten inleveren, voelt het als een overwinning wanneer er niets bijkomt.
Leven met één goed oor
Het gehoorverlies is inmiddels onderdeel geworden van Charlottes dagelijks leven. Op drukke plekken moet ze extra haar best doen om gesprekken te volgen en ook in de klas kost luisteren meer energie dan je misschien aan de buitenkant ziet.
Wanneer meerdere mensen tegelijk praten, is het lastig om stemmen uit elkaar te houden. En wanneer iemand links van haar loopt of iets tegen haar zegt, mist ze dat soms volledig. Dingen waar veel mensen waarschijnlijk helemaal niet bij stilstaan.
Charlotte zelf gelukkig meestal ook niet.
Ze heeft geleerd zich aan te passen. Ze draait automatisch haar goede oor naar degene die tegen haar praat en kiest vaak vanzelf een plekje waar ze mensen beter kan verstaan.
Ongelooflijk knap
Wat ons steeds weer opvalt, is hoe vanzelfsprekend Charlotte met al haar beperkingen omgaat. Ze denkt niet voortdurend na over wat ze allemaal niet kan. Ze zoekt gewoon naar een oplossing.
Ze past zich aan en daarna gaat ze weer verder.
Daar kunnen wij als ouders soms nog iets van leren. Wij denken al snel vooruit. Hoe gaat dat straks op de middelbare school? Redt ze zich in een drukke klas? Gaat haar gehoor haar later meer beperken?
Charlotte denkt meestal een stuk eenvoudiger.
“Het lukt toch?”
En eigenlijk heeft ze daar vaak gewoon gelijk in.
Weer een klein stukje rust
Binnen een paar weken tijd kregen we meerdere belangrijke uitslagen. De MRI was stabiel, het neurologisch onderzoek liet geen achteruitgang zien en nu blijkt ook haar gehoor onveranderd.
Dat betekent dat we de zomer iets rustiger tegemoet kunnen gaan.
Natuurlijk weten we inmiddels dat een goede controle geen garantie geeft voor de toekomst. Maar iedere stabiele uitslag geeft ons wel iets heel waardevols.
Rust.
Niet voor altijd, maar wel voor even.
En soms is dat precies genoeg. ❤️