Sommige data staan maanden van tevoren in de agenda. Je leeft er langzaam naartoe, maar zodra de dag zelf aanbreekt, voelt het alsof de tijd ineens veel sneller gaat.
1 mei was zo’n dag.
Een dag waarop meerdere afspraken samenkwamen. De MRI, een controle bij de neuroloog én een bezoek aan de oogarts. Na de hoofdpijn van de afgelopen weken en de klachten aan Charlottes ogen wilden we eigenlijk maar één ding horen: dat alles nog steeds rustig was.
Toch stap je nooit helemaal ontspannen de auto in.
Een bekende route
De rit naar het Prinses Máxima Centrum kennen we inmiddels bijna uit ons hoofd. Het blijft bijzonder hoe een plek tegelijkertijd vertrouwd en spannend kan voelen.
Charlotte weet precies waar we naartoe gaan. Ze kent de gangen, de wachtkamers en veel gezichten van de mensen die er werken. Voor haar is het bijna normaal geworden. Voor ons eigenlijk ook. En toch blijft er iedere keer dat kleine knoopje in je buik zitten.
Eerst naar de oogarts
Omdat Charlotte de weken ervoor veel pijn aan haar ogen had gehad en slecht tegen licht kon, werd ze eerst uitgebreid onderzocht door de oogarts.
Dat was extra spannend.
Charlotte ziet alleen nog met haar rechteroog. Het linkeroog is sinds de complicaties na haar tweede operatie vrijwel blind geworden. Iedere verandering aan haar goede oog voelt daarom direct als iets groots.
Gelukkig bleek tijdens het onderzoek dat haar rechteroog er goed uitzag. Haar zicht was onverminderd goed en er werden geen afwijkingen gevonden.
Haar linkeroog liet nog altijd de bekende littekens en schade zien, maar ook daar waren geen nieuwe bijzonderheden. Wel kreeg ze extra oogzalf en ooggel voorgeschreven om de klachten van uitdroging en irritatie te verminderen.
Een kleine opluchting.
Daarna de MRI
Na de oogarts was het tijd voor de MRI.
Ondanks dat Charlotte inmiddels al heel wat MRI scans heeft gehad, blijft zo’n onderzoek spannend. Niet alleen voor haar, maar ook voor ons.
Je weet waarvoor die scan wordt gemaakt. Om te controleren of de resttumor nog steeds rustig is. En juist omdat je dat weet, schiet onbewust steeds dezelfde vraag door je hoofd.
Wat als…
De MRI zelf verliep gelukkig rustig. En daarna begon misschien wel het moeilijkste gedeelte.
Wachten.
Het gesprek met de neuroloog
Tijdens de controle bespraken we hoe het de afgelopen maanden met Charlotte was gegaan. We vertelden over de hoofdpijn, de momenten waarop ze het liefst in een donkere kamer wilde liggen, de pijn aan haar ogen en de koortsaanvallen zonder duidelijke oorzaak.
Gelukkig konden we ook veel positieve dingen vertellen.
Charlotte gaat met plezier naar school en het vervoer met de taxi naar haar speciale school verloopt goed. Ook bij de fysiotherapie, ergotherapie en speltherapie blijft ze stappen maken. Haar balans wordt langzaam beter en ze durft steeds meer.
Ook tijdens het lichamelijk onderzoek zagen de artsen geen achteruitgang. Sterker nog, op sommige onderdelen leek Charlotte zelfs weer iets vooruit te zijn gegaan.
Haar looppatroon was stabiel, ze kon goed rennen en hinkelen en haar coördinatie aan de linkerkant liet opnieuw kleine verbeteringen zien.
Dat zijn misschien details voor een buitenstaander.
Voor ons zijn het enorme overwinningen.
Nog één uitslag
Hoewel de MRI inmiddels gemaakt was, kregen we de uitslag niet meteen. Vaak verschijnt het verslag dezelfde avond al in haar dossier en waarschijnlijk zou dat deze keer niet anders zijn.
Dus zit de ziekenhuisdag erop, maar is de spanning nog niet helemaal voorbij.
Want uiteindelijk wachten we nog maar op één ding.
De uitslag van de MRI.
Wordt vervolgd…