Vannacht ging gelukkig heel goed. Rond 01.00 uur had Charlotte nog ontzettend veel pijn, maar daarna werd het een stuk rustiger. Om 07.45 uur werd ze wakker en zat ze ineens heel vrolijk rechtop in haar bed. Ze keek naar me en fluisterde: ‘Mama!’ Dat was echt heel fijn om te zien na de afgelopen dagen.
Charlotte wilde meteen weer wat gaan doen. Samen met de verpleegkundige heb ik haar bed verschoond en een nieuwe luier aangedaan. Daarna heeft ze wat getekend. Stilzitten is duidelijk niets voor haar, ook al is haar lichaam nog volop bezig met herstellen.
Last van haar oog
We merken vandaag wel dat haar linkeroog haar behoorlijk dwarszit. Wanneer ze tekent of zich ergens op moet concentreren, houdt ze haar hand voor haar linkeroog. Zelf zegt ze dat ze met dat oog niet goed ziet en dat ze beter kan kijken wanneer ze het dichthoudt.
De neuroloog is vandaag langs geweest en stelde voor om met een oogpleister te werken. Eerst het linkeroog afplakken en daarna afwisselen met rechts, om te voorkomen dat er een lui oog ontstaat. Arnoud, de verpleegkundige die we deze week veel hebben gezien, had hetzelfde idee al geopperd.
Charlotte dacht daar alleen heel anders over. De oogpleister werd er net zo snel weer vanaf getrokken als dat we hem erop plakten. Voorlopig dus nog niet echt een succes. 😉
Even bezoek
Vandaag kwamen ome Appie en tante Marloes op bezoek. Charlotte kreeg daar niet zoveel van mee. Ze was erg stil en wilde eigenlijk niets zeggen. Nadat het bezoek weer weg was, kwam ze langzaam wat meer bij en werd ze weer wat meer zichzelf.
Rond 13.00 uur had ze het helemaal gehad met haar bed. Ze klom eruit en liep naar de kamer van papa en mama. Daarna hebben we zelfs een stukje over de gang gelopen.
Dat is natuurlijk ontzettend fijn om te zien, maar Charlotte wil alweer veel meer dan haar lichaam op dit moment aankan. In haar hoofd wil ze gewoon weer alles doen, terwijl haar lichaam nog even wat meer tijd nodig heeft.
Stap voor stap, lieve Charlotte!
De pijn beter onder controle
Ook het team van de pijnpoli kwam vandaag langs. Zij zijn tevreden over hoe het gaat met de combinatie van morfine, paracetamol en diclofenac. Voorlopig blijft ze deze pijnstilling daarom krijgen.
En daar zijn wij eigenlijk heel blij mee, want we merken duidelijk verschil. Als de pijn goed onder controle is, zien we steeds wat meer van onze vrolijke Charlotte terug.
Nog lang niet alles gaat zoals het hoort, maar vandaag zagen we gelukkig weer een paar mooie stapjes vooruit.