Vanmorgen werd Charlotte heel vrolijk wakker. Want eerlijk is eerlijk: je slaapt toch het allerlekkerst in je eigen bed, op je eigen kamertje! Voor vanavond stond iets leuks op de planning. We zouden gaan eten bij Appie en Marloes, samen met opa en oma Django en opa Jasje. Daar verheugde Charlotte zich enorm op.

Ik ben samen met Sophie naar Breda gereden om Beau op te halen uit het pension. Charlotte ging ondertussen met papa mee naar zijn werk, want daar lagen cadeautjes klaar voor Charlotte en Sophie. Rond 12.00 uur waren we eindelijk allemaal weer thuis. Het gezin was weer compleet!

Haar oog ging ineens niet meer dicht

Ik deed zoals afgesproken zalf in Charlottes oog. Normaal knippert ze daarna zelf de zalf of druppels goed door haar oog, maar dit keer gebeurde er helemaal niets. Ze knipperde niet meer. Haar oog was vuurrood en ze kreeg het niet meer dicht, zelfs niet om te knipperen.

Papa heeft direct het Prinses Máxima Centrum gebeld. Zij zouden overleggen en ons terugbellen, maar daar wilden we eigenlijk niet op wachten. Papa is daarom met Charlotte naar onze huisarts, dokter Smits, gereden. Ook zij probeerde contact te krijgen met het Máxima, maar kreeg niet direct iemand te pakken. Ze vond wel dat Charlotte vandaag nog door een specialist gezien moest worden, zeker met de feestdagen voor de deur.

Dus daar gingen we weer. Sophie naar opa en oma en wij opnieuw richting Utrecht. We mochten rechtstreeks naar de spoed bij de oogarts.

Haar hoornvlies is beschadigd

Charlotte had inmiddels zoveel pijn aan haar oog dat een normaal onderzoek eigenlijk niet mogelijk was. Uiteindelijk kreeg ze een verdovend druppeltje. Dat was nog een behoorlijke uitdaging, want we moesten haar met vier man vasthouden om het druppeltje in haar oog te krijgen. Gelukkig kon de oogarts daarna wel goed kijken wat er aan de hand was.

Haar hoornvlies bleek flink beschadigd, erger dan de vorige keer. De oogzalf die we normaal alleen voor de nacht gebruiken, moeten we nu de hele dag door gebruiken. Minimaal vier keer per dag, maar het liefst nog vaker.

Voor de nacht heeft Charlotte een horlogeglas gekregen om haar oog te beschermen en vochtig te houden. Ik ben heel benieuwd hoe dat vannacht gaat, want Charlotte en dingen op of rond haar oog zijn niet bepaald de beste combinatie…

Tweede kerstdag moeten we alweer terug naar Utrecht voor controle.

Toch nog naar Appie

Gelukkig waren we nog net op tijd terug om naar het etentje bij Appie en Marloes te gaan. Onderweg daar naartoe zei Charlotte ineens dat ze eigenlijk liever niet wilde gaan.

Niet omdat ze moe was of geen zin had, maar omdat daar allemaal mensen zouden zijn die konden zien dat ze niet goed kon eten.

Dat kwam wel even binnen. We merken natuurlijk zelf dat eten door de verlamming van haar gezicht moeilijker gaat, maar blijkbaar is Charlotte zich daar ook heel bewust van. En ze maakt zich dus zorgen over wat andere mensen daarvan vinden.

We hebben geprobeerd haar gerust te stellen en uit te leggen dat niemand daar raar van opkijkt. Toch was ze tijdens het eten in het begin duidelijk niet helemaal op haar gemak.

Gelukkig veranderde dat daarna snel. Toen het eten eenmaal achter de rug was, was alles weer koek en ei en had Charlotte vooral aandacht voor Niels. Want die vindt ze toch wel héél erg leuk!

Een dag die heel gezellig begon, onverwacht weer eindigde met een rit naar Utrecht, maar gelukkig toch nog met een fijne avond werd afgesloten.