Het horlogeglas bleek helaas geen succes. Gisteravond hebben we met man en macht geprobeerd om het op een normale manier bij Charlotte aan te brengen, maar daar wilde ze echt niets van weten. Uiteindelijk hebben we gewacht tot ze sliep en het toen voorzichtig opgedaan.
Dat ging ongeveer twee uur goed. Daarna werd ze wakker en trok ze het horlogeglas er meteen vanaf. Na wat pijn, een paracetamolletje en de nodige onrust viel mevrouw gelukkig weer in slaap. Het horlogeglas hebben we daarna maar gelaten voor wat het was.
Een rustige kerst
Vanmiddag zijn we traditiegetrouw naar oma Vermeulen geweest. Charlotte was daar erg stil en wat teruggetrokken. Niet echt de Charlotte zoals wij haar normaal kennen. Natuurlijk heeft ze de afgelopen dagen ook behoorlijk wat achter de rug, dus heel vreemd is het misschien niet.
’s Avonds kreeg ze opnieuw veel last van haar oog. Het was erg rood en eigenlijk moest er weer zalf in, maar Charlotte wilde daar absoluut niets van weten. Uiteindelijk is het ons toch gelukt, maar vraag vooral niet hoe…
Het blijft lastig. We weten dat de zalf nodig is om haar oog te helpen herstellen, maar voor Charlotte is iedere keer zalven weer een hele strijd.
Morgen moeten we terug naar Utrecht voor controle bij de oogarts. Hopelijk heeft al het zalven van de afgelopen dagen zijn werk gedaan en ziet haar hoornvlies er inmiddels wat beter uit. Fingers crossed!