De grote dag
Vandaag was het dan zover. Chantal, de pedagogisch medewerker, liep samen met ons mee richting de OK en vertelde Charlotte rustig wat er allemaal ging gebeuren. Voor de narcose kreeg Charlotte een half tabletje diazepam, zodat ze wat rustiger zou worden. In eerste instantie merkten we daar eigenlijk helemaal niets van, maar ongeveer een half uur voordat ze naar de OK moest begon ze toch duidelijk rustiger te worden. We hebben haar tablet erbij gepakt en ze heeft lekker wat filmpjes gekeken.
Robert ging met Charlotte mee de OK in en bleef bij haar totdat ze sliep. Het inslapen verliep gelukkig vrij rustig. Natuurlijk waren er wat tranen, maar uiteindelijk is ze lekker tegen Robert aan in slaap gevallen.
Wachten…
De vorige operatie duurde ruim vier uur en ook deze keer was de verwachting dat we minimaal een paar uur moesten wachten. De vorige keer hadden we onszelf tijdens dat wachten behoorlijk gek gemaakt. Iedere minuut naar de klok kijken helpt natuurlijk helemaal niets, dus deze keer besloten we het anders te doen.
We zijn even Utrecht ingegaan en hebben wat winkels bezocht. Natuurlijk konden we het niet laten om ook iets voor Charlotte mee te nemen. We vonden een enorme unicorn voor als ze straks wakker zou worden. Na ongeveer een uurtje vonden we het wel weer genoeg geweest en zijn we teruggegaan naar haar kamer. Daar hebben we wat koffie gedronken en uiteindelijk zijn we langzaam via de gekleurde brug richting het WKZ gelopen.
Op de gang kwamen we dokter Woerdeman tegen, nog in zijn OK-kleding. Hij vertelde ons meteen dat de operatie goed was gegaan en dat ze net klaar waren. Tijdens de operatie had hij ook nog wat weefsel van de tumor weggehaald. Dat is opgestuurd voor verder onderzoek en daar krijgen we later de uitslag van.
De operatie heeft uiteindelijk van ongeveer 09.00 tot 12.30 uur geduurd. Charlotte lag inmiddels alweer een paar minuten op de IC. Dokter Woerdeman zou eerst even bij haar gaan kijken en daarna mochten wij naar haar toe.
Rustig wakker worden
Het wakker worden uit de narcose duurde deze keer behoorlijk lang. Charlotte nam er rustig de tijd voor en pas na ongeveer 45 minuten begon ze echt wakker te worden. Rond 13.15 uur konden we weer een beetje contact met haar krijgen.
En natuurlijk waren daar weer al die draadjes en slangetjes waar Charlotte zo’n hekel aan heeft. Dat liet ze meteen merken. De sonde in haar neus trok ze zelf vrijwel direct eruit. Dat was eigenlijk niet helemaal de bedoeling, maar eenmaal eruit was er weinig meer aan te doen.
Haar arm met het infuus werd voor de zekerheid gespalkt, zodat ze die niet ook zelf kon verwijderen.
Haar gezichtje
Toen Charlotte wakker werd, viel ons meteen iets anders op. De linkerkant van haar gezichtje bewoog niet meer zoals normaal. Haar gezicht was aan die kant verlamd.
De artsen vertelden ons dat dit na een operatie in dit gebied kan voorkomen. Er is geopereerd vlak bij het gebied waar zenuwen lopen die onder andere de spieren in haar gezicht aansturen. Op dit moment is nog niet duidelijk of en hoeveel daarvan zal herstellen.
Dat zullen we dus moeten afwachten. Voor nu is het belangrijkste dat de operatie achter de rug is en goed is verlopen. De komende tijd zal moeten blijken wat deze operatie verder voor Charlotte betekent.