Gisteren
Gisteren heeft Charlotte de afsluitende MRI van deze opname gehad. Deze ging gelukkig heel goed. Ze werd een beetje ‘dronken’, maar vooral heel vrolijk en lachend wakker uit de narcose. De uitslag zouden we later telefonisch te horen krijgen.
Deze MRI was bedoeld om te kijken hoe de situatie na de operatie eruitzag en of de neurochirurg de tumor volledig had kunnen verwijderen. Tijdens de operatie is dat namelijk niet altijd met het blote oog te zien. Gezond hersenweefsel en tumorweefsel kunnen erg op elkaar lijken, waardoor de neurochirurg voor een groot deel moet werken aan de hand van de MRI-beelden. Dat maakt zo’n operatie natuurlijk ontzettend precies en verklaart ook waarom er altijd risico is op beschadiging van gezond weefsel.
Toen Charlotte wakker werd, had ze opnieuw veel last van het licht. Gelukkig konden we op haar kamer alles weer lekker donker maken. Langzaam lieten we steeds een beetje meer licht binnen, zodat ze er weer aan kon wennen. Dat ging gelukkig steeds iets beter.
Eindelijk naar huis!
Na alle controles en de administratieve afhandeling kregen we dan eindelijk het verlossende woord: we mochten naar huis!
Thuis zaten opa, oma en Sophie al op ons te wachten. Ze hadden ballonnen en slingers opgehangen en lekkere broodjes voor ons klaargezet. Wat een lieverds zijn het toch! Na alles wat er in zo’n korte tijd was gebeurd, was het ontzettend fijn om weer met z’n allen thuis te zijn.
Controle van haar ogen
Vanmorgen moesten we alweer terug naar het UMC Utrecht voor een oogonderzoek. Charlotte doet mee aan een onderzoek waarbij de ogen worden gecontroleerd na een ingrijpende hersenoperatie. Met de informatie die ze hiermee verzamelen, hopen de artsen in de toekomst patiënten nog gerichter te kunnen behandelen.
Na veel wachten, oogdruppels, verschillende testjes en héél veel paaicadeautjes verder, kwam de conclusie. Charlotte ziet met haar linkeroog minder goed en het oog wordt snel rood. Dit lijkt te komen doordat haar hoornvlies beschadigd is.
Ze heeft hiervoor een oogzalf met antibiotica gekregen die we drie keer per dag moeten aanbrengen. Hopelijk herstelt het hoornvlies hiermee goed en blijft er geen blijvende schade achter. Volgende week moeten we opnieuw terugkomen voor controle.
Toch een stukje tumor achtergebleven
’s Middags werden we gebeld door de neuroloog met de uitslag van de MRI. Natuurlijk hoopten we te horen dat de tumor helemaal weg was, zoals na de operatie werd verwacht.
Helaas bleek dat niet zo te zijn.
Op de MRI is te zien dat er toch nog een klein stukje van de tumor is achtergebleven. Dat was natuurlijk niet de uitslag waarop we hadden gehoopt, zeker nadat we eerder te horen kregen dat waarschijnlijk alles verwijderd was.
Voor nu betekent dit gelukkig niet dat Charlotte opnieuw behandeld of geopereerd moet worden. We weten inmiddels dat het om een langzaam groeiende tumor gaat. De komende maanden en jaren zal Charlotte daarom goed in de gaten worden gehouden met controles en MRI-scans.
Het kan heel lang duren voordat het achtergebleven stukje verandert of voordat er überhaupt iets mee gedaan moet worden. Voorlopig gaan we dus vooral herstellen van alles wat er de afgelopen dagen is gebeurd.
En ondertussen begint voor ons een nieuw begrip steeds belangrijker te worden: wait and scan.
