Het is alweer even geleden dat ik van mijzelf heb laten horen. We zijn momenteel volop bezig met de verhuizing van Willemstad naar Oosterhout. Dichter bij alle faciliteiten en, niet geheel onbelangrijk, dichter bij onze familie!
Het grootste gedeelte van het klussen hebben we inmiddels gelukkig achter de rug. Begin december komt de nieuwe keuken. Dan is het nog één keer slopen, leidingen aanpassen en daarna hopen we dat het grootste werk écht klaar is.
Maar waar ik het in deze blog vooral over wil hebben, is iets heel anders: het speciaal onderwijs waar Charlotte inmiddels drie weken naartoe gaat.
Ik had werkelijk nooit verwacht dat we na school zo’n ander kind thuis zouden krijgen. Het is ongelofelijk om te zien hoeveel verschil het maakt wanneer een kind met NAH gedurende de dag minder prikkels hoeft te verwerken.
Van volledig uitgeput naar energie over
Thuis kunnen we er alles aan doen om de hoeveelheid prikkels voor Charlotte te beperken. Structuur, duidelijkheid en vooraf vertellen wat we van haar verwachten, helpen enorm. Maar op haar reguliere basisschool konden we natuurlijk niet alle prikkels voor haar wegnemen.
Na slechts een ochtend school kwam Charlotte vaak volledig uitgeput thuis. Ze sliep regelmatig van 13.00 tot 15.30 uur op de bank, zo diep dat ik haar soms nauwelijks wakker kreeg. Vervolgens lag ze ’s avonds rond 19.00 uur alweer in bed en sliep ze gemakkelijk door tot 07.30 uur de volgende ochtend.
Dat is nu compleet anders.
We zijn op haar nieuwe school begonnen met vier halve dagen. Dat was zelfs al één halve dag méér dan ze op haar vorige school aankon. Tot onze verbazing ging dat ontzettend goed. Ze kwam niet uitgeput thuis en alleen dát was voor ons al een enorme verandering. Daarnaast merkten we dat ze veel minder overprikkeld was en daardoor ook minder snel geïrriteerd raakte.
In de tweede week hebben we één volledige schooldag geprobeerd, met daarnaast vier kortere dagen tot 13.00 uur. Ook dat ging goed. Daarom hebben we afgelopen week zelfs twee lange dagen geprobeerd, gecombineerd met drie korte dagen.
Stapje voor stapje ontdekken we zo wat Charlotte aankan.
Even opladen
Het grootste verschil zit misschien wel in de rustmomenten die ze op school krijgt. Als Charlotte merkt dat het te veel wordt, kan ze zich even terugtrekken uit de klas. Ze kan rustig met een iPad op een bedje liggen en hoeft even helemaal niets.
Dat klinkt misschien als iets kleins, maar voor Charlotte maakt het een wereld van verschil.
Ze kan letterlijk even opladen. Daarna heeft ze weer voldoende energie om terug te keren naar de klas en verder mee te doen met de lessen en activiteiten. In plaats van al haar energie in één keer op te maken, leert ze die gedurende de dag beter te verdelen.
En dat merken wij thuis enorm.
Ze durft weer helemaal zichzelf te zijn
Wat misschien nog wel het mooiste is: Charlotte heeft het ontzettend naar haar zin.
Op haar vorige school stond ze niet graag op de voorgrond. Ze durfde niet altijd alles tegen haar juf te zeggen en hield zich regelmatig wat meer op de achtergrond. Nu vertelt ze haar juffen werkelijk álles wat ze kwijt wil!
Dat is zó anders dan we van haar gewend waren.
Op haar nieuwe school is Charlotte niet langer het enige kind dat iets bijzonders heeft. Ieder kind in haar klas heeft zijn of haar eigen verhaal en uitdagingen. Daardoor hoeft Charlotte zich niet steeds degene te voelen die anders is.
Ze is vrolijker, minder snel geïrriteerd en vooral veel meer zichzelf. Ze durft dingen, vertelt wat ze denkt en geeft aan wat ze wil.
Wat ben ik blij dat we deze keuze voor haar hebben gemaakt.
Met de bus naar school
Omdat haar zusje in maart ook naar de basisschool gaat – gelukkig naar de school vlak naast ons nieuwe huis – wordt het voor ons onmogelijk om beide meisjes iedere dag op tijd naar school te brengen en weer op te halen.
Daarom wordt Charlotte met een busje van en naar school gebracht.
En Charlotte? Die vindt het fantastisch!
Sinds ongeveer anderhalve week heeft ze een vaste chauffeur. Een ontzettend lieve mevrouw die toevallig ook bij ons in de buurt woont. Charlotte heeft een goede klik met haar en vertelt ’s morgens vrolijk wat ze allemaal heeft gedaan en wat ze die dag gaat doen.
In haar eerste schoolweek gebeurde er iets wat ik ontzettend lief vond. Er was alleen achterin de bus nog een plaatsje vrij voor Charlotte. Ze vond het spannend om langs al die grotere kinderen naar achteren te lopen en bevroor een beetje.
Toen zei een jongetje dat voorin zat:
‘Charlotte, je mag wel hier zitten hoor. Dan ga ik wel achterin zitten.’
Hoe lief is dat?
Later vertelde de chauffeur dat het jongetje had gezegd dat hij het zielig vond om ‘dat hele kleine meisje’ helemaal naar achteren te laten lopen.
Mijn moederhart smelt dan toch wel even.
Niet kijken naar wat je niet kunt
In het busje zitten kinderen uit de buurt die allemaal naar dezelfde school gaan. Het zijn basisschoolkinderen van verschillende leeftijden. Charlotte is één van de jongsten, dus we begrijpen heel goed dat het in het begin spannend voor haar was.
Gelukkig merken we dat de kinderen ontzettend lief voor elkaar zijn. Niet alleen in de bus, maar ook op school. Ze begrijpen elkaar en weten allemaal hoe het is om ergens wat extra hulp bij nodig te hebben.
En misschien is dat wel één van de dingen die ik het mooiste vind aan deze school.
Er wordt niet voortdurend gekeken naar wat een kind niet kan, maar juist naar wat een kind wél kan.
Zit je bijvoorbeeld in een rolstoel, dan kun je misschien niet zo goed rennen. Maar misschien ben je wel ontzettend goed in rekenen. Dan wordt er vooral gekeken naar dat talent en naar de mogelijkheden die je hebt, in plaats van voortdurend de nadruk te leggen op je beperkingen.
En dat is precies wat ik voor Charlotte wil.
Niet steeds kijken naar haar hersentumor, haar NAH, haar oog of alle andere dingen die moeilijker zijn geworden.
Maar kijken naar Charlotte.
Naar wat ze kan, waar ze blij van wordt en waarin ze kan groeien.
Na drie weken kunnen we daarom eigenlijk maar één conclusie trekken:
Dit is één van de beste beslissingen die we voor Charlotte hadden kunnen nemen.