Gisteravond had Charlotte opnieuw zo’n vreemde aanval in haar slaap. Het blijft ontzettend naar om te zien. Ze lijkt wakker, huilt en schreeuwt, grijpt steeds naar haar nek en maakt vreemde bewegingen. Ondertussen krijgen wij eigenlijk geen contact met haar. Het lijkt alsof ze op dat moment helemaal in haar eigen wereld zit.
Dit keer duurde het ongeveer twintig minuten. Daarna was het ineens voorbij. Charlotte leek weer echt wakker te worden en vanaf dat moment was alles weer goed. Ze wist niet wat er was gebeurd en kon zich niets van de aanval herinneren. Het gekke is dat ze vervolgens binnen een paar seconden weer in slaap valt. En dan ook zó diep dat we haar bijna niet meer wakker krijgen.
Nachtangst?
We zijn zelf gaan zoeken naar wat dit zou kunnen zijn en kwamen uit bij pavor nocturnus, oftewel nachtangst. Daarbij kan een kind tijdens de slaap plotseling gaan huilen, schreeuwen, bewegen of erg angstig lijken, terwijl het niet volledig wakker is. Vaak is het kind moeilijk te bereiken en herinnert het zich de volgende ochtend weinig tot niets van wat er is gebeurd.
Dat lijkt behoorlijk op wat we bij Charlotte zien. Of dit ook daadwerkelijk is wat er bij haar gebeurt, weten we natuurlijk niet. Zeker met alles wat Charlotte de afgelopen tijd heeft meegemaakt, willen we daar niet zomaar zelf een conclusie aan verbinden.
Voor nu houden we de aanvallen daarom goed in de gaten. Hopelijk verdwijnen ze vanzelf weer, want twintig minuten kunnen behoorlijk lang duren wanneer je naast je kind zit en eigenlijk niets kunt doen.